Η πλαστικούρα στα γήπεδα μάς άλλαξε μυαλά

Rodiaki NewsRoom

Ορισμένες φορές ηθελημένα βυθιζόμαστε σε δίνη δικής μας επινοήσεως σαν μια απέλπιδα κίνηση δημιουργίας συνθηκών ιδανικών προς το ταξίδι στο παρελθόν με σκοπό την ανάδειξη δυνάμεων που θα μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε ιδανικά στο παρόν.

Εδώ και δύο χρόνια η ενασχόλησή μας με το φωτογραφικό αρχείο της εφημερίδας, αναγκαστικά δημιουργεί μια ατμόσφαιρα έντονη συγκινησιακά και αφορά τις εικόνες κυρίως από το 1990 μέχρι και το 2000, όταν το τοπικό ποδόσφαιρο είχε κάτι ακόμα από τη… μητέρα του και τον πατέρα του.

Σ’ αυτή τη φωτογραφία βλέπουμε μια φάση από αγώνα στο γήπεδο Παραδεισίου όπου ο κόσμος τότε μαζευόταν και είχε δυναμική, θεωρώντας το γήπεδο αναπόσπαστο στοιχείο του Σαββατοκύριακου. Παρατηρείτε κι εσείς πως πίσω από την εστία γίνεται ένας χαμός, άλλοι έχουν ανέβει στα κάγκελα κι άλλοι παρακολουθούν διακριτικά.

Το «ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ» που φαίνεται με σπρέι γραμμένο στον τοίχο πίσω είναι ενδεικτικό τού τι συνέβαινε, όχι μόνο στο Παραδείσι, μας σε όλα γενικώς τα γήπεδα ομάδων με κόσμο και γεμάτες κερκίδες κάθε δεύτερο Σάββατο. Δυστυχώς το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει κατά πολύ, ακόμα και στο τοπικό, εδώ και δεκαπέντε χρόνια με παράγοντες κατ’ αρχάς, παίκτες και προπονητές μιας εντελώς διαφορετικής νοοτροπίας. Από το 2004 και μετά, όταν ξεκίνησε το πλαστικό και ο συνθετικός τάπητας να τοποθετείται στα γήπεδά μας, ξαφνικά πιστέψαμε πως αλλάξαμε επίπεδο, πως τίποτε δεν θα είναι το ίδιο, γι’ αυτό πρέπει να προσαρμόσουμε και τα ποδοσφαιρικά μυαλά μας στις νέες εξελίξεις.

Πήραμε λανθασμένα τη ζωή μας κι αλλάξαμε ζωή, όπως έγραψε στην Άρνησή του κι ο Γιώργος Σεφέρης. Εντάξει είναι κομματάκι (ή κάμποσο) ιεροσυλία ν’ ανακατεύω το ποδόσφαιρο με την ποίηση, όμως κι από κει καμιά φορά αντλούμε μήπως κι αλλάξουμε το μέλλον. Για να επιστρέψω και πάλι στον λόγο του δρόμου, θα πω ότι έχουμε ξενερώσει με ό,τι βλέπουμε και προσπαθούμε να κάνουμε όσους μπορούμε ν’ αλλάξουν λογισμό…

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ