Το Καστελλόριζο δεν είναι σαν το ουκρανικό «Νησί των Όφεων»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Κοσμάς Σφυρίου

Η συμφωνία, για την Α.Ο.Ζ, μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου έγραψα, ότι είναι θετική εξέλιξη.

Όμως, ακόμη δεν τέθηκε σε ισχύ (πρέπει να κυρωθεί και από τα Κοινοβούλια και των δύο συμβαλλομένων χωρών. Και ας ελπίσουμε, ότι δεν θα απορριφθεί από την Αιγυπτιακή Βουλή, όπως, δυστυχώς, είχε πράξει το Αλβανικό Κοινοβούλιο. Και μην ξεχνάμε, ότι πρόκειται για μερική συμφωνία, που αφορά στο δυτικό τμήμα των θαλασσίων συνόρων των δύο χωρών, μέχρι τον 28ο μεσημβρινό (τέμνει τη Ρόδο).

Το γιατί δεν έχει συμπεριλάβει η συμφωνία το ανατολικό του 28ου μεσημβρινού τμήμα στο οποίο εμπεριέχεται και το Καστελλόριζο, αποδεικνύει πόσο η Αίγυπτος αμφισβητεί τη συμβολή του συμπλέγματος Μεγίστης, στη διαμόρφωση της Ελληνικής Α.Ο.Ζ.

Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό «αγκάθι» στις διαπραγματεύσεις Ελλάδας - Αιγύπτου και δε γνωρίζουμε, αν η αμφισβήτηση αυτή είναι απόλυτη ή είναι μερική, που μας αφήνει το περιθώριο, να πιστεύουμε, πως η Αίγυπτος - σύντομα - θα δεχθεί την επήρεια του Καστελλορίζου στην Ελληνική Α.Ο.Ζ, αν όχι στο 100%, σε ένα πολύ υψηλό ποσοστό.

Ο υπουργός Εξωτερικών κ. Δένδιας είπε, πως «οι ανατολικές ακτές της Ρόδου και το σύμπλεγμα της Μεγίστης θα συμπεριληφθούν στο επόμενο τμήμα της συμφωνίας με την Αίγυπτο και τη συμφωνία με την Κύπρο». Ελπίζουμε, αυτό να γίνει γρήγορα, γιατί σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να συμβεί με το Καστελλόριζο, ότι συνέβη (3/2/2009, απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης) με το «Νησί Όφεων» της Ουκρανίας, (στην ίδια απόσταση και από τη Ρουμανία), που το επικαλείται πολύ συχνά η Τουρκία.

Μην ξεχνάμε, ότι το Διεθνές Δικαστήριο κρίνει, πως η κάθε περίπτωση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά.

Έτσι, αν συγκρίνουμε αυτές τις δύο περιπτώσεις, διαπιστώνουμε ότι:
• Το «Νησί των Όφεων» έχει έκταση 0,205 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
• Το Καστελλόριζο έχει έκταση 9,113 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
• Το «Νησί των Όφεων» έχει 100 κατοίκους (κυρίως οικογένειες στρατιωτικών)
• Το Καστελλόριζο έχει 498 κατοίκους (απογραφή 2011).
• Το «Νησί των Όφεων» έχει : ελικοδρόμιο, προβλήτα, τράπεζα, ταχυδρομείο.
• Το Καστελλόριζο έχει : αεροδρόμιο, λιμάνι, τράπεζα, ιατρείο, ξενοδοχεία, ταχυ- δρομείο, δημοτικό σχολείο, γυμνάσιο κ.λ.π.

Δηλαδή, το Καστελλόριζο έχει πολλαπλάσιες οικονομικές δραστηριότητες, σε σχέση με το «Νησί των Όφεων» και δεν πρέπει να έχει την ίδια αντιμετώπιση, σε ό,τι αφορά στην ύπαρξη δικής του υφαλοκρηπίδας και επήρειας επί της Α.Ο.Ζ. Στις 10 Δεκέμβρη 2019, είχα υποστηρίξει, με άρθρο μου, ότι - το ταχύτερο - η χώρα μας «πρέπει να προκηρύξει μερικώς το όρια της Ελληνικής Α.Ο.Ζ και να καταθέσει στον Ο.Η.Ε τις σχετικές συντεταγμένες».

Και τώρα, που η Αίγυπτος δεν είναι πια αμφίθυμη, αλλά υπέγραψε την 1η μερική συμφωνία, μόλις την επικυρώσουν τα δύο Κοινοβούλια, ασφαλώς θα κατατεθούν η συμφωνία και οι σχετικές συντεταγμένες στον Ο.Η.Ε, για να πρωτοκολληθούν πριν από το «μνημόνιο Άγκυρας - Τρίπολης».

Έτσι θα αποδειχθεί, με τον σαφέστερο δυνατό τρόπο, το μέγεθος της παραβίασης της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, που έγινε με την υπογραφή του παράνομου «μνημονίου» Άγκυρας - Τρίπολης.

Και αν το ζήτημα της οριοθέτησης φθάσει κάποτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, δεν θα φθάσει ως ελληνο-τουρκική διαφορά (για να θέλει η Τουρκία να «επισυνάπτει» και άλλες αυθαίρετες - παράνομες διεκδικήσεις), αλλά με προσφυγή πέντε χωρών.

Όμως, δεν έχουμε την ψευδαίσθηση, ότι η Τουρκία θα αλλάξει στρατηγική στην Αν. Μεσόγειο.Τις έρευνες νότια του Καστελλορίζου, που ανέβαλε πρόσφατα, απείλησε ήδη ότι τις επαναφέρει σύντομα, με την έκδοση νέας “navtex” και στην ίδια περιοχή και αλλού (σε άλλα σημεία της Ελληνικής Α.Ο.Ζ), με τα ερευνητικά σκάφη της.

Δεν θα αλλάξει τη στρατηγική, να επιδιώκει, με την «πολιτική της κανονιοφόρου», να επιβάλλει το δικό της «δίκαιο του ισχυρού», επί του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, το οποίο δεν έχει προσυπογράψει ποτέ και δεν το σέβεται.

Γι’ αυτό η Έλλάδα θα συνεχίσει την πολιτική και στρατιωτική επαγρύπνηση.

Θα πρέπει να έχει χαράξει και να εφαρμόζει τη δική της εθνική στρατηγική, με εθνική συνεννόηση των πολιτικών κομμάτων, με πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, να δια- μορφώνει τις διμερείς και διεθνείς συμμαχίες της.