Παραπληροφόρηση και τεχνητές απολαύσεις

Φίλιππος Ζάχαρης

Ανεξάρτητα από τις επιλογές των κυβερνώντων, υπάρχουν και οι αποφάσεις των πολιτών που στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες συνήθως συρρικνώνονται και παραμερίζονται βιαίως, με την αιτιολογία ότι προκαλούν κοινωνική αναστάτωση αλλά πάνω απ’όλα «κακό προηγούμενο» γιατί ακριβώς οι αποφάσεις αυτές στρέφονται ενίοτε κατά του επικρατούντος συστήματος κυριαρχίας.

Κάθε διαμαρτυρία, κάθε ένσταση για τον τρόπο ζωής και τον νοσηρό κοινωνικό σχηματισμό εκλαμβάνεται ως παρέκκλιση και «σενάριο τρόμου» για το ίδιο το σύστημα που τον αναπαράγει.

Διανύουμε εποχές, όπου το να εκφράσει κανείς αντίθετη άποψη θεωρείται μάλλον πως παραστρατεί και εννοώ με αυτό βέβαια την άποψη εκείνη για το διαφορετικό, για το μοντέλο ζωής που διαλύει κάθε εξαναγκαστική νομοτέλεια, αν με τον όρο αυτό θέλουν να εξαλείψουν κάποιοι την ελεύθερη σκέψη.

Οι ασφυκτικά δομημένες κοινωνίες δεν εμπεριέχουν το παραμικρό διέξοδο αν θέλει κάποιος να σκεφθεί διαφορετικά, καθιστώντας αυτή τη σκέψη μάλλον εξεζητημένη και συνάμα ανέφικτη, εσωκλείοντάς την στο φαντασιακό ιδεόγραμμα μιας υποτιθέμενα άλλης εποχής, όπου σαφώς το χρήμα δεν αποτελούσε την πρώτη προτεραιότητα και που το ζητούμενο ήταν απλά η απόλαυση της ζωής. Υπήρχαν όμως κάποτε αυτές οι κοινωνίες, υπάρχαν αυτοί οι άνθρωποι που επιζητούσαν την ποιότητα στην ζωή τους, σε αντίθεση με το σήμερα, όπου κάθε κατάκτηση εκλαμβάνεται αποκλειστικά ως οικονομικό επίτευγμα.

Θεωρητικολογώντας για έναν ανούσιο από πολλές απόψεις κόσμο, εκφράζοντας την άποψη ότι ο κόσμος αυτός οδεύει προς μία μάλλον αμφίβολη από όλες τις απόψεις κατάληξη, σταχυολογεί κανείς τα υπέρ και τα κατά αλλά στο τέλος αδυνατεί να βγάλει τελικό συμπέρασμα.

Συμπέρασμα θα έβγαινε μόνο εάν τα πράγματα ήταν ξεκαθαρισμένα, αν όλοι είχαν ακολουθήσει την πορεία που τους έπρεπε, και με αυτό εννοώ την πορεία εκείνη που είχαν επιθυμήσει εξαρχής. Σήμερα όμως αυτό που παρουσιάζεται μπροστά μας δεν είναι παρά μια μετουσίωση της ελάχιστης ποιότητας και τίποτε περισσότερο, ένας οραματικός για πολλούς εφιάλτης που δεν λέει να τελειώσει όσο τα δεδομένα της ζωής στηρίζονται αποκλειστικά και μόνο στον οικονομικό παράγοντα.

Οι αποφάσεις των πολιτών λοιπόν που προανέφερα, στηρίζονται σε αυτήν ακριβώς την επικτρατούσα γενικευμένη κατάπτωση και παρακμή σε όλα τα επίπεδα, μιας και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων στηρίζονται πλέον στην επιφανειακότητα και το θεαθήναι.
Αυτά τα δεδομένα προσπαθούν ενίοτε να αλλάξουν οι άνθρωποι με το να υπενθυμίζουν πως ακόμη δεν έχουν ξοφλήσει, πως με κάθε τρόπο προσπαθούν να επαναφέρουν το λογικό σε αυτό τον ούτως ή άλλως παράλογο κόσμο.

Οι προσπάθειες αυτές είναι πολλάκις συγκινητικές, ανεξάρτητα από την έκβαση και το αποτέλεσμα. Αυτές οι αποφάσεις είναι που κάνουν τη διαφορά σε αυτό τον ακατανόητο κόσμο, σε αυτές τις συνθήκες που έχουν επιβληθεί βασανιστικά και βίαια από τα πάνω προς τα κάτω.

Η κοινωνική αναστάτωση λοιπόν θα πρέπει να είναι και το επιχείρημα του ξεσηκωμού – του κάθε ξεσηκωμού ενάντια στην καλλιεργούμενη διαβίωση σε καθεστώς φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας, όπου κάθε έννοια του δικαίου καταποντίζεται από την επήρρεια του ατομικού συμφέροντος. Αυτή η κοινωνική αναστάτωση που για το ίδιο το σύστημα θεωρείται πληγή και παγίδα, πρόκληση και αφορμή για ολοένα και περισσότερες κατασταλτικές πολιτικές επί το επιεικέστερον.

Κάθε διαμαρτυρία και ένας πόντος στον αγώνα για επιστροφή στις ανθρώπινες αξίες. Κάθε παρέκκλιση και ένα ακόμη βήμα για μια κοινωνία χωρίς ανθρωποφύλακες που κατακρεουργούν ρητώς την επικοινωνία. Για να επικρατεί στο τέλος ένα σύστημα που καταπνίγει ευθέως την ελεύθερη έκφραση και φωνή μέσα σε έναν ορυμαγδό από παραπληροφόρηση και τεχνητές απολαύσεις.