Τρώμε την πλαστικούρα και δεν είναι καν βιοδιασπώμενη…

Rodiaki NewsRoom

Μας έχει πιάσει μια μανία να γίνουμε σώνει και καλά όπως οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι και να μην έχουμε ούτε ένα τετραγωνικό γης χωρίς να είναι ενταγμένο στο πρόγραμμα της πράσινης ανάπτυξης, της αθλητικής. Την έχουμε δει κάπως και μισούμε ό, τι θυμίζει χώμα φρεσκοσκαμμένο και νοτισμένο από όνειρα κι επιδιώξεις. Μας έχει φάει όμως και η πλαστικούρα, όχι η βιοδιασπώμενη πλαστικούρα, η άθλια και η δημιουργούσα προβλήματα κατά καιρούς. Αγώνες γίνονται εδώ και χρόνια να μη μείνει ούτε ένα γήπεδό μας χωρίς συνθετικό ή φυσικό (από τον ακριβό) χλοοτάπητα, γιατί αυτή είναι (ή ήταν) η δικαίωση των τοπικών μας αρχόντων.

-Θα σας φτιάξουμε γεφύρια.
-Μα δεν έχουμε ποτάμια.
-Θα σας φέρουμε και ποτάμια.

Δεν υπάρχει πιο σουρεαλιστικός διάλογος απ’ αυτόν και περνώ αμέσως στην προσαρμογή στη σύγχρονη πραγματικότητα:
-Θα σας βάλουμε χλοοτάπητα
-Μα το γήπεδο δεν χρησιμοποιείται, παρά μόνο ελάχιστα τον χρόνο, δεν έχουμε νέα παιδιά στο χωριό.
-Θα σας φέρουμε και παιδιά…

Δεν είναι αυτοσκοπός το να δημιουργήσουμε εγκαταστάσεις όπου πατάει το πόδι του άνθρωπος και που χωρίς την κατάλληλη συντήρηση θα ρημάξουν. Δυστυχώς και στη Ρόδο είναι αρκετά τα παραδείγματα και δεν θέλω να μπω στη διαδικασία της αναφοράς ονομάτων και καταστάσεων γιατί με κουράζει και με λυπεί, όχι τίποτε άλλο.

Πρέπει να το δούμε το ζήτημα όπως έχει και να συγκεντρωθούμε στην ανάπτυξη οργανωμένα σε περιοχές που υπάρχει κάποιο νόημα για όλο αυτό και όχι να δημιουργούμε γήπεδα μόνο και μόνο για το θεαθήναι.
Χρειάζεται η σωστή κατανομή δράσεων και νομίζω πως το ‘χουν πάρει πρέφα και οι τοπικοί άρχοντες που εστιάζουν στην ουσία και όχι στην εικόνα, αν και για την εικόνα ζούμε οι περισσότεροι δυστυχώς, αλλιώς θα πηγαίναμε στη δουλειά μας με τα πόδια, δεν θ’ αγοράζαμε αυτοκίνητα.

Εντός των ημερών θα επανέλθω επί του ζητήματος με πολύ περισσότερη ανάλυση, χωρίς εναγκαλισμούς με το αμαρτωλό και καταθλιπτικό παρελθόν μας, μήπως και βρούμε μια άκρη.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ