Συγχώνευση αλλά, άλλου είδους…
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 308 ΦΟΡΕΣ
Για να προλάβω αυτούς που θα βιαστούν να …κράξουν διαβάζοντας τον τίτλο, σπεύδω στο ξεκίνημα του σημερινού άρθρου να ξεκαθαρίσω ότι δεν εννοεί αυτό που νομίζετε. Άλλωστε από όλες τις απόψεις, ιστορικά, ρεαλιστικά, ηθικά δεν μπορεί να γίνει, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας.
Το …ταλαιπωρημένο όμως ποδόσφαιρο της περιοχής μας, που έχει δοκιμάσει ένα σωρό «συνταγές» από τη στιγμή που την τελευταία φορά είχαμε ομάδα στην Α’ Εθνική (από τα τέλη της δεκαετίας του 1980), πρέπει να βρει κάτι άλλο για να μπορέσει να βγει από την αφάνεια.
Γιατί, προφανέστατα όλα τα «μυστικά» που έχουν δοκιμάσει οι εκάστοτε διοικήσεις δεν έχουν αποφέρει καρπούς και αυτό είναι κάτι που το συμπεραίνουμε εκ τους αποτελέσματος. Προφανώς δηλαδή κάτι γίνεται λάθος και αν αυτό δεν το καταλαβαίνουν ορισμένοι, τότε μάλλον πρέπει να κοιτάξουν το πρόβλημα σε κανένα …γιατρό. Εν πάση περιπτώσει. Στο μόνο πράγμα που δεν έχουν καταφύγει όλα αυτά τα χρόνια είναι το …εξής απλό. Μια …επιχειρηματική συγχώνευση. Δηλαδή.
Αντί για τρία σοβαρά μπάτζετ να κάνουν ένα, από το οποίο θα έχουν όφελος όλοι. Αναφέρομαι στις μεγάλες ομάδες του νησιού. Για παράδειγμα, ένας χορηγός θα δίνει μεν τον οβολών του στο ποδόσφαιρο της περιοχής μας αλλά θα μοιράζεται δια τρία. Θα παίρνουν όλοι από κάτι. Και αυτός που θα διαφημιστεί θα το κάνει σε ένα μεγαλύτεροι εύρος και οι ομάδες θα επωφεληθούν. Μιλάμε δηλαδή για ένα κοινό ταμείο το οποίο θα διαχειρίζεται και από τους τρεις, με γνώμονα πάντα το καλό και την πρόοδο του ποδοσφαίρου της περιοχής μας.
Βασική προϋπόθεση βέβαια για να λειτουργήσει αυτό, με βάση και ένα προηγούμενο άρθρο μας σχετικά με το κλίμα ομοψυχίας που πρέπει να υπάρχει, είναι να κάτσουν και οι τρεις στο ίδιο τραπέζι χωρίς εγωισμούς και να αποφασίσουν ποιος είναι αυτός που ρεαλιστικά κάθε φορά μπορεί να προχωρήσει προς τα πάνω.
Φέτος είναι η Ρόδος, του χρόνου ο Διαγόρας, μετά από ένα χρόνο ο Ιάλυσος και πάει λέγοντας. Κάθε φορά όλοι θα πρέπει να στηρίζουν αυτό που ρεαλιστικά μπορεί να προχωρήσει. Χωρίς παρωπίδες, χωρίς εγωισμούς, χωρίς εντάσεις. Αξιοκρατικά.
Μόνο έτσι θα μπορούμε να έχουμε μέλλον. Οτιδήποτε άλλο, η ιστορία του τόπου μας έχει δείξει ότι δυστυχώς υποδαυλίζεται από μέσα, εσωτερικά και τελικά κάποια στιγμή καταρρέει.
Κοινώς, μας αρέσει να βγάζουμε τα μάτια μας από μόνοι μας…
Δραγάτης Δημήτρης
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
