Η ιστορία επαναλαμβάνεται, όταν ο Ξέρξης «μαστίγωνε» τιμωρητικά τη θάλασσα...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Ηλίας Κ. Κυπραίος
Πολιτευτής Δωδεκανήσου

Μολονότι, κατά το άρθρο 2 παράγραφος 2 του ισχύοντος Συντάγματος, «η Ελλάδα ακολουθώντας τους γενικά αναγνωρισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, επιδιώκει την εμπέδωση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, καθώς και την ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων μεταξύ των λαών και των κρατών», παρά ταύτα, οι κρυστάλλινες αυτές θέσεις της δεν συναντούν σχεδόν ποτέ την ανάλογη ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να λαχαίνει πάντοτε στην Ελλάδα ο κλήρος να διασώζει μόνη της την Ευρώπη, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα.

Οι τελευταίες προκλητικές δηλώσεις στις οποίες προβαίνουν εναντίον της Ελλάδας οι ανατολίτες γείτονές μας, ήσαν αναμενόμενες και δεν θα πρέπει να μας ξενίζουν, διότι η τουρκική πλευρά επιδιώκει πάντοτε την οξύτητα, με αντικειμενικό στόχο την αμφισβήτηση της εδώ και χιλιάδες χρόνια Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο Πέλαγος.

Τα σοφίσματα περί δήθεν αφοπλισμού των νησιών, τα οποία επιλεκτικά τώρα προβάλλουν, αποδεικνύονται και από το γεγονός ότι ουδέποτε άλλοτε εξέφρασαν οποιαδήποτε διαφωνία ή επιφύλαξη στην παρουσία του Έκτου Αμερικανικού Στόλου. Οι απειλές των Τούρκων ηγετών είναι δείγμα των προθέσεών τους προκειμένου να συρθεί η Ελλάδα σε απευθείας μαζί τους διαπραγματεύσεις, αγνοώντας τις διατάξεις του διεθνούς δικαίου. Με την ανατολίτικη αυτή μέθοδο των απειλών, του παζαριού, της κωλυσιεργίας και της στρεψοδικίας, η Τουρκία αρνείται μέχρι τώρα να συνυπογράψει το συνυποσχετικό για την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης που πρότεινε τότε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, λύση την οποία απέρριψε μετά βδελυγμίας το ΠΑΣΟΚ, για να τη θεωρήσει εν συνεχεία ως πανάκεια και να την καταστήσει σημαία του, ευθύς ως κατέστη υπεύθυνη κυβέρνηση.

Είναι ευεξήγητη η άρνηση της Τουρκίας να συνυπογράψει το συνυποσχετικό της προσφυγής, διότι είναι υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τα “kazan-kazan” και τα “casus belli” και να συμμορφωθεί προς τις διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας, δυνάμει του οποίου αναγνωρίζεται το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας για την επέκταση των χωρικών της θαλάσσιων υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, καθώς και την υφαλοκρηπίδα σε όλα τα νησιά του Αιγαίου, τα οποία ανήκουν στην Ελλάδα. Είναι σοβαρό πολιτικό λάθος να παρασύρεται η ηγεσία της Χώρας και να απαντά στους ανιστόρητους και προκλητικούς ισχυρισμούς των Τούρκων ηγετών, των οποίων πάγια επιδίωξη είναι η αμφισβήτηση της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, αναγνωρισμένης και κατοχυρωμένης τόσο με τη συνθήκη της Λωζάνης του 1923, όσο και με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

Οι ανιστόρητοι και προκλητικοί τουρκικοί ισχυρισμοί μπορούν να κονιορτοποιηθούν, χωρίς διατυμπανισμούς και κωδωνοκρουσίες, μέσω της διπλωματικής οδού.

Οι δημόσιες αντικρούσεις και λεκτικές αντιπαραθέσεις, δεν κατευνάζουν, αλλά, αντίθετα, αποθρασύνουν τη γείτονα χώρα, η οποία καταφανώς αποβλέπει στον εκφοβισμό μας και επιδιώκει, καραδοκώντας την ευκαιρία, να μας σύρει σε απευθείας μαζί της «διαπραγματεύσεις», με επίκεντρο το Αιγαίο, το οποίο από την αρχαιότητα ήτο μόνιμος στόχος για τους Ανατολίτες.

Με την απειλή των εκατομμυρίων λάθρα, δηλαδή κρυφά εισερχομένων «παράτυπων» μεταναστών, η Τουρκία επιχειρεί με φραστικά πυροτεχνήματα να μεταβληθεί από θύτη σε θύμα, εκδηλώνοντας, κατ’ αυτόν τον τρόπο, τη μεθοδικά και συστηματικά προσχεδιασμένη κατά της Ελλάδας προπαγανδιστική της εκστρατεία. Επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται, είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε στους Τούρκους ηγέτες ότι παρόλο που ο Ξέρξης διέταξε να «μαστιγώσουν» τη θάλασσα, επειδή δεν υπάκουσε στις διαταγές του να ηρεμήσει αμέσως και τον καθυστέρησε για να περάσει τον Ελλήσποντο, εντούτοις δεν απέφυγε την πανωλεθρία στη Σαλαμίνα.