Οι Ροδίτες ξόρκισαν το κακό στο τραμπολίνο

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Στάθης Φαρμακίδης

Διαχρονικό, επιβεβαιωμένο, αναντίρρητο! Οι Ροδίτες είμαστε ταυτισμένοι με τη θάλασσα, δεν αντέχουμε μακριά της. Όσο διαρκούσε η απαγόρευση, να την πλησιάσουμε λόγω κορωνοϊού, άκουγες δεξιά κι αριστερά τη μεμψιμοιρία των χειμερινών κολυμβητών. Μάρτη μήνα, δεν μπορούσαν να σμίξουν στο «Ρολόι» δίπλα στο Ενυδρείο για να κάνουν τη βουτιά τους. Βέβαια ορισμένοι βρήκαν... κόλπο να ξεφύγουν.

Εδώ, η λέξη «κόλπο» βρίσκει τέλεια εφαρμογή σε δύο διαφορετικές έννοιες. Είτε με την επεξήγηση του έξυπνου τεχνάσματος, είτε με την επεξήγηση της εσωτερικής κοιλότητας της ακτογραμμής στην οποία εισχωρεί η θάλασσα. Όπως το δει κανείς. Η ουσία ήταν να γίνει η βουτιά... Έτσι έγινε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Ξεχυθήκαμε! «Συμπούπουλοι», που λέου δα κι οι Συμιακοί..

Δεν νομίζω να ‘μεινε οικογένεια, που, έστω ένα μέλος της, να μην βόλταρε προς τη θάλασσα. Ήρθε βέβαια κι ο καύσωνας πρόωρα, οπότε «άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά να μπει του Μάη» και βουρ στο τραμπολίνο. Στο «Έλλη». Γέμισε η παραλία απ’ το πρωί έως αργά το βράδυ. Παρέες, οικογένειες. Τα όποια προβλήματα μπήκαν σε παρένθεση. Εκεί λοιπόν να δουν τα μάτια σας.
Το τραμπολίνο της ελευθερίας!

Κρατάτε μυστικό; Αφού κρατάτε, θα σας τα γράψω. Ο ένας πάνω στον άλλο ήτανε. Τα παιδιά μας στοιβαγμένα στα σκαλοπάτια και τα βάθρα του. Πολλά ακόμα, μέσα στη θάλασσα, σε ανθρώπινη αλυσίδα περίμεναν καρτερικά τη σειρά τους.

Να ανεβούν στη Γη της Επαγγελίας. Να οδηγηθούν στα τρία βάθρα της αρεσκείας τους. Εκεί όπου το κάθε παιδί ανάλογα με την ηλικία και την εμπειρία του έκανε και την επιλογή του. Άλλο πήγαινε στο πρώτο και πιο χαμηλό, άλλο στο δεύτερο κι άλλο στο τρίτο και ψηλότερο. Κάποια θαρραλέα κοριτσόπουλα ξεπερνούσαν την αρχική τους φοβία, έκλειναν τα μάτια και τη μύτη κι «έσπαγαν το ρόδι».

Πολλοί για να κάνουν τους καμπόσους, αποτολμούσαν καταδύσεις με ευφάνταστους τρόπους και τεχνικές. Έπεφταν άμεσα με κορμί-σανίδα, με τα πόδια, με το κεφάλι. Έκαναν πλήρη περιστροφή του σώματος στον αέρα και βούταγαν με το κεφάλι προς τα κάτω. Είδα να πέφτουν και σε ντουέτα, αγκαλιασμένοι!

Άλλοι αποτύγχαναν στην τεχνική και είχαν άσχημη πτώση με την κοιλιά ή με την πλάτη. Κανείς τους όμως δεν έβγαλε «κιχ» για πόνο. Ο «πόνος» τους, αμέσως μετά την ανάδυση, ήταν ένας: να κολυμπήσουν όσο πιο γρήγορα μπορούν προς τη σκάλα, για να ξαναμπούν στη σειρά που θα τους οδηγούσε ξανά στα βάθρα κι από εκεί στη νέα προσπάθεια κατάδυσης με διαφορετική τεχνική. Αυτός ήταν ο κύκλος της ευτυχίας τους.

Χάρμα ιδέσθαι, για όσους έχουν ξεπεράσει φόβους κι αγωνίες.
«Α πα, πα, τι κάνουν καλέ όλοι αυτοί εκεί πάνω», για όσους τηρούν ευλαβικά τα μέτρα και τις οδηγίες. Δεν ξέρω πώς θα αντιδράσει ο καθένας και η καθεμιά σας, μα σαν θα βλέπατε την εικόνα και την ικανοποίηση στα πρόσωπά τους δεν θα είχατε καμία αμφιβολία:

Ζούσαν! Δρούσαν! Σε έντονο ρυθμό. Τέτοιο, που φαινόταν ξεκάθαρα η στέρηση που είχαν σε παιχνίδι. Η στέρηση της παρέας και της διασκέδασης. Αφού τους δόθηκε η ευκαιρία, τις έδωσαν και κατάλαβε.
Και κάτι ακόμα... Τα παιδιά μας στο τραμπολίνο ξόρκισαν το κακό!!

* Φώτο: Χρήστος Στάτης