Όταν οι «κοινωνικοί» φάροι σβήνουν…

Αφιερωμένο στον πάπα – Βαγιανό Στο άκουσμα του θανάτου του πρωτοπρεσβύτερου Βαγιανού Κακιού, εφημερίου του Ιερού Ναού Αγίου Νεκταρίου Φαληρακίου, αισθάνθηκα ένα ρίγος, ένα ψυχικό τρέμουλο και αίφνης πέρασε από την σκέψη μου το λαμπερό προσώπου του παπά μας. Αυτό το πρόσωπο γεμάτο από ζωντάνια και θετική ενέργεια έλαμπε από ακτίνες που φώτιζαν την κοινωνία και το λαϊκό ποίμνιό του. Η δράση του πολύπλευρη και πολυσύνθετη. Η φωνή του στεντόρεια και γλυκύτατη σαν τους ντελάληδες που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους στα χωριά μας. Πραμάτεια γεμάτη από αγάπη, ήθος, σωφροσύνη και κυρίως σεβασμό για τον πλησίον. Οι γνώσεις του τεράστιες από την πολιτική πλευρά μέχρι και την θρησκευτική. Η στάση του κοινωνική, με πνεύμα συνεννόησης και ομαδοποίησης των γύρω του για το κοινό καλό, για το συμφέρον του τόπου του. Παπάδες διαμετρήματος σαν τον Βαγιανό δυσκολεύομαι να βρω, δυσκολεύομαι να φανταστώ. Μάχιμος πολίτης, σκεπτόμενος οικογενειάρχης, φιλόσοφος άνδρας. Η γνωριμία μας δημιουργήθηκε μέσα από την ενασχόλησή του με την τακτοποίηση εκκρεμοτήτων που είχαν οι συχωριανοί του με τις τουριστικές δραστηριότητες στον ΕΟΤ, μιας και το χωριό του επιδίδεται κατά κύριο λόγο στην τουριστική δραστηριότητα. Σαν γνήσιος «πατέρας» προσπάθησε να εξυπηρετήσει κατά ικανοποιητικό τρόπο τους ανθρώπους του, «τα παιδιά του». Με οξυδέρκεια και απέραντο ζήλο κατέγραφε τα προβλήματα και με αριστοτεχνική μέθοδο τα επίλυε σχεδόν όλα. Αξιός συνεργάτης, καλοδιάθετος άνθρωπος. Η προσφορά του συνεχής και ακούραστη. Η ιδεολογία του ξεκάθαρη και αλληλέγγυα για κάθε άτομο που ζητούσε την βοήθειά του. Συνδύαζε την εκπαιδευτική του ικανότητα με την παιδευτικήιερατική του ιδιότητα. Αυτός ο συνδυασμός προσέφερε στον άνδρα πλήθος χαρισμάτων και αξιόλογης δεινότητας. Ο Ισοκράτης ανέφερε «Το ήθος των αρχόντων είναι όμοιο με το ήθος των αρχομένων». Ο παπάς Βαγιανός ήταν άρχοντας και απέδιδε ήθος στους αρχομένους. Όμως επειδή ο κύκλος κάθε ανθρώπου είναι οριοθετημένος και πεπερασμένος, ο θάνατος αφήνει το θνητό μέρος νεκρό το δε αθάνατο δηλαδή την ψυχή, να πλανάται σώα και άφθαρτη μέσα στον χρόνο. Αυτή την ψυχή, αυτή την υστεροφημία είχε και θα έχει ο παπάς μας. Θέλω να πιστεύω τώρα που θα παρουσιασθεί στο βασίλειο του Θεού, τώρα που η ειμαρμένη τον έχει καλέσει, τώρα που η πύλη του παραδείσου έχει ανοίξει, να προσφέρει το αγιοστολισμένο έργο του και εκεί που οι ψυχές είναι αγνές, αμόλυντες, παρθένες. Εμείς οι ταπεινοί θνητοί ας διδαχθούμε από την ζωή του λεβέντη παπά Βαγιανού, ας παραδειγματισθούμε από την θυσία του που πρόσφερε στο οικογενειακό του περιβάλλον σε καθημερινή βάση και ας κοιτάξουμε το μέλλον με εκείνη την σπινθηροβόλα μάτια του. Σίγουρα θα ατενίσουμε την ζωή μας με αισιοδοξία, με δημιουργικότητα, με γαλήνια διάθεση. Αυτή είναι η κληρονομιά που μας δώρισε που πρέπει εμείς να την σεβαστούμε και να την πολλαπλασιάσουμε για έναν κόσμο όπως αυτός τον ονειρεύτηκε, τον έπλασε, τον σμίλευσε.