Αξιοποιώντας μια δεύτερη ευκαιρία...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η ψυχολόγος, Msc Μαρία Καρίκη

Όλοι κάνουμε λάθη κι όλη έχουμε ανάγκη από μια δεύτερη ευκαιρία. Δεν είναι πάντα εύκολο, ούτε πάντα εφικτό, αλλά τη διεκδικούμε. Ζητάμε συγγνώμη, αναθεωρούμε και θέλουμε να προσπαθήσουμε περισσότερο τη δεύτερη φορά. Σαν να μη σκεφτόμασταν καθαρά την πρώτη φορά. Πολλές φορές δρούμε παρορμητικά, βιαστικά, χωρίς να αναλογιστούμε τις τυχόν συνέπειες.

Όταν, λοιπόν, έρχεται η στιγμή να αντιμετωπίσουμε ένα αποτέλεσμα που δεν μας αρέσει και μας στεναχωρεί, συνειδητοποιούμε ότι η επιλογή μας ήταν λανθασμένη. Θα θέλαμε να μπορούσαμε να ανατρέψουμε αυτό το αποτέλεσμα και αναρωτιόμαστε τον τρόπο. Τότε είναι που αναζητάμε από τους ανθρώπους μια δεύτερη ευκαιρία.
Κάποιοι είναι αρκετά γενναιόδωροι και μας τη δίνουν, ενώ κάποιοι άλλοι δυσκολεύονται πολύ να αποφασίσουν αν την αξίζουμε και αν πραγματικά έχουμε πάρει το «μάθημά» μας.

Η δεύτερη ευκαιρία δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα «τεστ» για να διαπιστώσουν οι άλλοι αν έχουμε συνειδητοποιήσει κάποια πράγματα, αν τα έχουμε εκτιμήσει κι αν είμαστε ικανοί να αλλάξουμε προς το καλύτερο. Ειδικότερα, όταν έχουμε απογοητεύσει και πληγώσει κάποιους ανθρώπους, τότε εξαρτώμαστε ακόμη περισσότερο από τη διάθεσή τους να μας ξαναεμπιστευτούν και να ξαναπιστέψουν σε εμάς.

Μπορεί να διαθέτουμε πολλές «δικαιολογίες» προκειμένου να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας. Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι να έχουμε σε βάθος κατανοήσει τι κάναμε λάθος κι αν είμαστε ειλικρινά διατεθειμένοι να το διορθώσουμε ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ακόμα, δηλαδή, κι αν χρειάζεται να κοπιάσουμε πάρα πολύ για να το πετύχουμε. Κι ας ξέρουμε ότι θα δεχτούμε αντιστάσεις κι αμφισβήτηση. Ανεξάρτητα, όμως, από την έκβαση αυτό που έχει σημασία είναι ότι εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να δικαιούμαστε αυτή τη δεύτερη ευκαιρία και θα πρέπει να είμαστε καλά με τον εαυτό μας.

Κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν εν τέλει να έχουν άλλη μια ευκαιρία σε αυτό που τόσο πολύ επιθυμούν. Στην πορεία, όμως, κάνουν και πάλι παρόμοια λάθη και θέτουν και πάλι τον εαυτό τους στην ίδια θέση. Τι συμβαίνει με αυτούς τους ανθρώπους; Γιατί ρισκάρουν και πάλι να τα «χάσουν» όλα; Γιατί δεν έμαθαν από την πρώτη φορά; Μπορεί η «μεταμέλειά» τους να μην ήταν απόλυτα ειλικρινής, μπορεί να μην θέλουν τελικά να αλλάξουν ή μπορεί η υπερβολική ανοχή των άλλων ανθρώπων να μην τους βοήθησε να φτάσουν σε μεγαλύτερο βάθος συνειδητοποίησης και αφύπνισης. Όταν καταχραστείς και τη δεύτερη ευκαιρία γίνεται κατανοητό ότι τα πράγματα είναι αρκετά πιο δύσκολα να ανατραπούν.

Οι ανθρώπινες σχέσεις «δοκιμάζονται» συνεχώς. Εκείνο, ωστόσο, το στοιχείο που αποτελεί έναν σοβαρό κίνδυνο για τις σχέσεις κάθε είδους είναι η ανειλικρίνεια, η κοροϊδία και η απογοήτευση. Δεν θα πρέπει τίποτα και κανέναν να θεωρούμε δεδομένο. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μας δίνει για πάντα το «ακαταλόγιστο». Έρχεται για όλους μας η στιγμή που πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες των πράξεων και των επιλογών μας. Λάθη σίγουρα θα συνεχίσουμε να κάνουμε, αρκεί να μην είναι τα ίδια λάθη και μάλιστα κατ’εξακολούθηση. Η ανοχή και η αντοχή των άλλων ανθρώπων δεν είναι αυτονόητες. Όλοι μας κρινόμαστε συνεχώς για τη συμπεριφορά μας και στο τέλος καλούμαστε να «πληρώσουμε» το αντίτιμο όλων όσων κάναμε, αλλά και εκείνων που δεν κάναμε.

Αν, λοιπόν, είμαστε από τους τυχερούς που τους δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία, ας την αξιοποιήσουμε στο μέγιστο δυνατό. Ας εκτιμήσουμε ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους που μας τη δίνουν και ας είμαστε ακόμα πιο προσεκτικοί στο να μην κάνουμε τα ίδια λάθη που μας έφεραν εξαρχής σε αυτή τη θέση. Αυτό δεν λέγεται καταπίεση, αλλά ωρίμανση, εξέλιξη. Η δεύτερη ευκαιρία, ωστόσο δεν είναι πάντα κάτι που μας έρχεται απλόχερα. Μερικές φορές θα πρέπει να αγωνιστούμε πολύ για αυτήν και να τη διεκδικήσουμε με σθένος. Αν την επιθυμούμε πραγματικά ας μην αφήσουμε τον εγωισμό να μας επηρεάσει. Πάντα θα παλεύουμε για αυτά που αγαπάμε, αλλά και για αυτά που έχουμε ανάγκη και θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για αυτό…!