Ο Αναστάσιος Καραμάριος και η ιστορία ενός σχολείου (ΕΠΑ.Λ ΠΑΡΑΔΕΙΣΙΟΥ)

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αντώνης Ι. Μαρμαροκόπος
Εκπαιδευτικός, τέως Διευθυντής ΕΠΑ. Λ Παραδεισίου

Την παραμονή των Χριστουγέννων, ή Δωδεκανησιακή και Ροδιακή κοινωνία αποχαιρέτησε τον Αναστάσιο Καραμάριο, διακεκριμένο Δικηγόρο αλλά και πολιτικό άντρα του τόπου μας μετά το 1989, χρονολογία της πρώτης εκλογής του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Πάντα τον γνώριζα, αλλά δεν έτυχε να συνεργαστώ ποτέ μαζί του μέχρι τον Οκτώβριο του 2005. Αργότερα μου είπε πώς ήταν πολύ καλός φίλος με τον Πατέρα μου στα δύσκολα εφηβικά και μαθητικά χρόνια στο Βενετόκλειο, καθώς και με την Μητέρα μου, αφού και οι τρεις τους πηγαινοερχόντουσαν για να τελειώσουν το τότε εξατάξιο Γυμνάσιο με το ίδιο λεωφορείο του ΡΟΔΑ, οι μεν γονείς μου από τη Θολό και ο κύριος Τάσος όπως τον αποκαλούσα, από την Σορωνή. Στην συνέχεια, όπως εξελίχτηκε η ζωή, ο κάθε ένας πήρε το δρόμο του και ο κύριος Τάσος πήγε να σπουδάσει στην Αθήνα Δικηγόρος.

Όπως είπε στον αποχαιρετισμό της η αγαπημένη κόρη του Μιράντα, βγαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά αντίκρισε την Εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, έκανε τον σταυρό του και προσευχήθηκε στον Άγιο μας να του δίνει δύναμη και κουράγιο να ξεκινήσει την καινούργια του ζωή. Ο Άγιος τελικά, μαζί και η δυναμική του προσωπικότητα, τον βοήθησαν να ανέβει σιγά –σιγά τα σκαλοπάτια των αξιωμάτων στην ζωή, να διαπρέψει και να πορευτεί με επιτυχία την πορεία μιας ζωής που όλοι γνωρίζουμε.

Πριν συνεργαστούμε άκουγα σε συζητήσεις τα καλύτερα λόγια που αφορούσαν το πρόσωπό του, την πολιτική του στάση και την γενναιοδωρία με την οποία αντιμετώπιζε τους πολίτες και τα προβλήματά τους, για τα οποία επεδίωκε αδιάκοπα να βρει λύση.

Πάντα προσπαθούσε, έλεγαν, σαν Βουλευτής να βοηθήσει όλο τον κόσμο, αδιαφορώντας για την πολιτική απόχρωση στην οποίαν ανήκε ο κάθε συμπολίτης μας και συντοπίτης μας που είχε ανάγκη από βοήθεια.

Άρρωστοι άνθρωποι, φτωχοί και βιοπαλαιστές προσέφευγαν στην στήριξη του Τάσου. Και εκείνος, τους την έδινε με οποιοδήποτε τρόπο μπορούσε, ανιδιοτελώς. Ανιδιοτέλεια. Αυτή είναι και η λέξη που τον χαρακτήριζε, αυτή είναι η λέξη που ακούστηκε τις περισσότερες φορές στην εξόδιο ακολουθία.

To 2000 μαζί με τα υπόλοιπα 343 Τεχνικά Επαγγελματικά Εκπαιδευτήρια ( Τ.Ε.Ε. ) που ιδρύθηκαν ή μετονομάστηκαν σε όλη την Ελλάδα, εδώ στο νησί μας ιδρύθηκε και το Τ.Ε.Ε. Παραδεισίου, ( Τα σημερινά Επαγγελματικά Λύκεια ΕΠΑ.Λ ήταν τα τότε Τ.Ε.Ε. ) δυο χρόνια ακριβώς μετά την ίδρυση του Τ.Ε.Ε. Αρχαγγέλου. Πρώτος Διευθυντής του νεοϊδρυθέντος σχολείου ο υποφαινόμενος.

Όλοι μαζί οι ιθύνοντες ( Δήμαρχος, Νομάρχης, Διευθυντής Δ.Ε.Δ. Προϊστάμενος Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ) και ο κάθε ένας τους χωριστά, στήριξαν την λειτουργία αυτού του σχολείου, επικρότησαν την ίδρυσή του, αλλά δεν κατάφεραν, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, να το στεγάσουν σε δικές του «ιδιόκτητες» εγκαταστάσεις. Ένα βήμα μπροστά, δύο βήματα πίσω πήγαινε η προσπάθεια αυτόνομης στέγασης του συγκεκριμένου σχολείου. Παλινδρόμηση και ξανά παλινδρόμηση.

Ο υποτιθέμενος ένας χρόνος συστέγασης του συγκεκριμένου σχολείου στις εγκαταστάσεις του Γυμνασίου Παραδεισίου έγινε επτά χρόνια. Μετά τρία χρόνια, περίπου, από την ίδρυσή του, εκδόθηκε και ένα φιλόδοξο κτιριολογικό πρόγραμμα από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, ύψους 3 εκατομμυρίων ευρώ, συμπεριλαμβανομένου και του εξοπλισμού ( ξενοδοχειακού και εργαστηριακού ) για το σχολείο, το οποίο τελικά ποτέ δεν ωρίμασε και δεν εντάχτηκε στην πορεία υλοποίησης, για λόγους που ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε.

Η συστέγαση με το Γυμνάσιο γίνεται όλο και πιο δύσκολη, δυσκίνητη και αποκρουστική με το πέρασμα του χρόνου, και για τα δύο σχολεία.

Οί Σύλλογοι Γονέων και Διδασκόντων αρχίζουν και απαιτούν από τον Διευθυντή δυναμικές πλέον κινητοποιήσεις για την επίλυση του στεγαστικού προβλήματος του σχολείου. Ο Διευθυντής απευθύνεται παντού, αλλά μόνο υποσχέσεις ακούει. Το πρόβλημα παραμένει και διαρκώς διογκώνεται. Τελικά αποφασίζει να ζητήσει και την βοήθεια του κυρίου Τάσου. Ήταν Σάββατο πρωί όταν του έστειλα τον φάκελο διεκδίκησης της μόνιμης στέγασης του σχολείου. Μια εβδομάδα μετά, δέχτηκα τηλέφωνο από τον ίδιο τον κύριο Τάσο.

Ήταν Δευτέρα απόγευμα και ήταν από τα πιο χαρούμενα τηλεφωνήματα που δέχτηκα ποτέ στη ζωή μου. Μου ζήτησε με πολύ ευγενικό τρόπο να μην πω σε κανέναν απολύτως τίποτα μέχρι τo Σάββατο βράδυ 15 Οκτωβρίου 2005. Μου εξασφάλισε μέσω του κυρίου Παταργιά, Καθηγητού του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και Προέδρου του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων ( Ο.Σ.Κ. ) εκείνη την εποχή, 14 αίθουσες διδασκαλίας ελαφράς λυόμενης κατασκευής.

Τήρησα την υπόσχεσή μου και το βράδυ του Σαββάτου 15 Οκτωβρίου του 2005 στα Γραφεία του Δημοτικού Διαμερίσματος Παραδεισίου, σε ένα χαρούμενο και πανηγυρικό κλίμα, παρουσία του τότε Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου, του τότε Νομάρχη, και του τότε Δημάρχου Δήμου Πεταλούδων και πλήθους Παραδεισιωτών, αναγγέλθηκε με τον πλέον επίσημο τρόπο η εξασφάλιση των λυόμενων αιθουσών, όπως, και έγινε.

Όλα κύλησαν ομαλά και μερικούς μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2006, οι αίθουσες εγκαταστάθηκαν μετά φυσικά από κατάλληλη προετοιμασία και την σχετική τεχνική υποστήριξη από τον Δήμο Πεταλούδων και την Νομαρχία Δωδεκανήσου. Το σχολείο εγκαταστάθηκε και άρχισε η κανονική λειτουργία του την 3η Σεπτεμβρίου του 2007 εντός των συγκεκριμένων αυτών αιθουσών που μας εξασφάλισε ο Τάσος.

Η επιστολή μου αυτή είναι ένα μνημόσυνο για τον Τάσο, αφού χωρίς την παρέμβασή του ούτε αίθουσες θα εξασφαλίζονταν, ούτε και εγώ θα παρέμενα Διευθυντής στο συγκεκριμένο σχολείο. Την απόφασή μου την είχα πάρει και η παραίτησή μου ήταν έτοιμη στο συρτάρι του γραφείου μου.

Η επιστολή μου αυτή απευθύνεται σε όλους τους γονείς, των εκατόν σαράντα παιδιών που φοιτούν κάθε χρόνο στο σχολείο αυτό, στον Σύλλογο των είκοσι εκπαιδευτικών που φιλοξενεί κάθε χρόνο το σχολείο αυτό, και σε όλη την Ροδιακή κοινωνία για να γνωρίζουν σε ποιόν οφείλεται η λειτουργία αυτού του σχολείου, με συνθήκες αξιοπρέπειας και εύρυθμης λειτουργίας. Γιατί, άλλο να υπογράφουμε την ίδρυση ενός σχολείου στα χαρτιά και στο Φ.Ε.Κ. και άλλο να του εξασφαλίζουμε στέγη και την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή για την ομαλή του λειτουργία.

Αν και έχουν μεσολαβήσει και άλλες δημοσιεύσεις μου στο παρελθόν για τον επιφανή άντρα που στήριξε την λειτουργία αυτού του σχολείου, θεωρώ πώς πέρασαν απαρατήρητες.
Αξέχαστα θα μου μείνουν και τα πολλά τηλεφωνήματά του, αλλά και οι συναντήσεις μου μαζί του επί μία διετία, καθώς και η έγνοια του για να εξοπλιστεί το σχολείο πλήρως, όπως πραγματικά και έγινε.

Η Αγωγή μου και οι αρχές μου, δεν θα μου το επέτρεπαν να μην του κάνω αυτό το «Μνημόσυνο», αφού έμαθα από πολύ μικρός να μην λησμονώ αυτούς που βοήθησαν και εμένα προσωπικά, αλλά και την υλοποίηση των στόχων μου. Η δημοσίευσή μου αυτή είναι η οφειλόμενη κατάθεση τιμής στον μεταστάντα που, χάρη στις προσπάθειές του, λειτουργεί ένα Επαγγελματικό Λύκειο μέχρι σήμερα, στη δυτική πλευρά της Ρόδου.

Εύχομαι το έργο του αυτό, να φωτίζει πάντα την παρούσα και τις μελλοντικές γενιές διδασκόντων και διδασκομένων του ΕΠΑ.Λ Παραδεισίου.
Δυστυχώς, ουδέποτε έγιναν εγκαίνια των εγκαταστάσεων αυτών και ουδέποτε συζητήθηκε το ενδεχόμενο ενός είδους παρόμοιας τελετής από οποιονδήποτε.

Ευτυχώς, το σχολείο αυτό δουλεύει κανονικά, και προσεχώς, μετά την πρόσφατη Απόφαση και συνεργασία Δήμου Ρόδου και Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, θα εμπλουτιστεί ξανά, με άλλες δύο αίθουσες διδασκαλίας, λυόμενης κατασκευής επίσης.

Η Δημοσίευση μου αυτή αποτελεί και έναν μεγάλο έπαινο για όλους τους Δωδεκανήσιους Πολιτικούς παλαιότερους και νεότερους που υπηρέτησαν και υπηρετούν πιστά τους πολίτες και τα νησιά αυτού του υπέροχου τόπου. Η προσφορά τους πιστεύω θα μείνει αξέχαστη εις το διηνεκές, έστω και εάν αναγνωριστεί εκ΄ των υστέρων.

Με τη συνεργασία μας αυτή αναγνώρισα στο πρόσωπό του Τάσου το μέγεθος της προσωπικότητάς του, το άδολο του χαρακτήρα του, την δραστηριοποίησή του χωρίς θόρυβο και τυμπανοκρουσίες, την απλότητα με την οποία περιέβαλε όλο τον κόσμο κ.ά. Ο Τάσος Καραμάριος ήταν ευγενικός, προσηνής, συζητήσιμος και με μια ανεξάντλητη διάθεση προσφοράς προς όλους. Όλα αυτά τα στοιχεία είναι που χαρακτηρίζουν τους μεγάλους και επιφανείς άντρες, ή διαφορετικά, τα επίλεκτα στελέχη μια κοινωνίας.
Καλό ταξίδι και αιωνία σου η Μνήμη Τάσο Καραμάριε, και ευχόμαστε ο Χριστός να σε κατατάξει εκεί όπου «οι δίκαιοι αναπαύονται».