Το πολιτιστικό συμπόσιο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαίρη Παπανδρέου

Σημαντικότατο Πολιτιστικό, Πνευματικό και ακόμα περισσότερο Εθνικό γεγονός, θεωρείται το κάθε δύο χρόνια «Πολιτιστικό Συμπόσιο της Σ.Γ.Τ.Δ.», που μέχρι πρόσφατα πραγματοποιείτο σε μικρά νησιά της Δωδεκανήσου για εθνικούς κυρίως λόγους.

Εξ αιτίας οικονομικής στενότητας, τα τελευταία χρόνια, το Πολιτιστικό Συμπόσιο, καθιερώθηκε να γίνεται στη Ρόδο και μάλιστα στις φιλόξενες αίθουσες του ΕΒΕΔ, που παραχωρούνταν δωρεάν, καθώς έμπρακτα η Διοίκηση, έδειχνε το ενδιαφέρον της και την συμπαράστασή της στην τεράστια προσφορά της Σ.Γ.Τ.Δ. στη Λογοτεχνία, στην Ιστορία, στην Τέχνη.

Πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε επίσης, την οικονομική συνδρομή της Νομαρχίας κυρίως επί Γιάννη Μαχαιρίδη, που συνέβαλε τα μέγιστα στην επίτομη έκδοση των εισηγήσεων των Συνέδρων, βοηθώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, τη διάσωση αλλά και την διάδοση της Πολιτισμικής Δωδεκανήσου, αλλά και της Ελλάδας, καθώς οι εισηγητές, δεν προέρχονται μόνον από τη Δωδεκάνησο, και την Ελλάδα, αλλά πάντα συμμετέχουν και Λογοτέχνες, Πανεπιστημιακοί,

Ακαδημαϊκοί από ολόκληρο τον κόσμο, όπως και Έλληνες που έχουν διακριθεί και διαπρέπουν στο εξωτερικό ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία κ.α. και πάντα είναι παρόντες με ενδιαφέρουσες εισηγήσεις τους, όπως π.χ. ο Καρπαθιακής καταγωγής Μαθηματικός/Συγγραφέας απόδημος Μανώλης Κασσώτης, με τεράστιο επιστημονικό και λογοτεχνικό, δημοσιογραφικό έργο στις ΗΠΑ και η φετινή του παρουσίαση είχε θέμα την «Εβραϊκή Παροικία της Ρόδου»,

την Blagojevic Gordana από τη Σερβία Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ανθρωπολογίας/Εθνολογίας και μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών, τον Αμερικάνο Ιστορικό PhD Καθηγητή Barnes John Robert και βέβαια πάμπολλα μέλη της Πνευματικής και Επιστημονικής Ρόδου, με αναγνωρισμένη προσφορά στην Ιστορία, στη Λογοτεχνία, γνωστοί για την ανιδιοτελή τους προσφορά.

Τούτη την κρίσιμη για τα οικονομικά της Πατρίδας μας περίοδο, το εξαιρετικό Πολιτιστικό Συμπόσιο της Σ.Γ.Τ.Δ. πραγματοποιείται στο «Ακταίον», που ο Δήμαρχος Ροδίων, κατανοώντας την σπουδαιότητά του, παραχώρησε εντελώς δωρεάν, επειδή για τις αίθουσες του ΕΒΕΔ φέτος, ζητήθηκε από τη Σ.Γ.Τ.Δ. μεγάλο χρηματικό ποσόν και μάλιστα οι οικονομικές διαπραγματεύσεις για τις απογευματινές συνεδριάσεις τους, θα έπρεπε να πραγματοποιηθούν με εργαζόμενο.

Η Σ.Γ.Τ.Δ. για όσους έχουν παρακολουθήσει την διαδρομή των 37 χρόνων προσφοράς της στα Γράμματα και στις Τέχνες, που υπογραμμίζουν την Εθνική μας Ταυτότητα, δεν είναι κερδοσκοπικός οργανισμός, αλλά Ελληνικό Ίδρυμα με ανυπολόγιστη προσφορά σε πολλούς τομείς. Απορίας – δυσάρεστης βέβαια απορίας – άξιον, το σκεπτικό της απόφασης του ΕΒΕΔ.

Οι πολυπληθείς ακροατές του Πολιτιστικού Συμποσίου, εκτός από τις θερμές μας ευχαριστίες στη Σ.Γ.Τ.Δ. και στους θαυμάσιους εισηγητές, απευθύνομε κι εγκάρδιες ευχαριστίες στον Δήμαρχο Ροδιών, για την παραχώρηση του «Ακταίου».

Οι φετινές πολύ ενδιαφέρουσες εισηγήσεις, είναι 68 και όπως πάντα, το Δ.Σ. της Σ.Γ.Τ.Δ. με τύπωσε λεπτομερή προγράμματα με τα θέματα και τους ομιλητές, των οποίων «οι εισηγήσεις αναφέρονται στην ιστορία, την αρχαιολογία, τη γλωσσολογία, τη γραμματολογία, τη λαογραφία και την κοινωνική ανθρωπολογία, τις τέχνες, το περιβάλλον, την αρχιτεκτονική κληρονομιά, την ανάπτυξη κλπ.» και «όλα τα παραπάνω έχουν επιτευχθεί από την ανιδιοτελή προσφορά των εκάστοτε Δ.Σ. αφού η Σ.Γ.Τ.Δ. δεν είναι παρά ένα απλό σωματείο ιδιωτικού δικαίου, χωρίς υπαλλήλους και με μόνο τακτικό έσοδο τις ετήσιες συνδρομές των λίγων δεκάδων μελών της.»

Η εισήγηση του έγκριτου Λογοτέχνη και με πτυχίο “Ελληνικού Πολιτισμού” του “Τμήματος Ανθρωπιστικών Σπουδών” του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου, ο οποίος υπηρέτησε με εξαιρετική επιτυχία ως Πρόεδρος του «Διεθνούς Κέντρου Συγγραφέων & Μεταφραστών Ρόδου» από την ημέρα της ίδρυσής του και επί μία δεκαπενταετία, με την γνώριμη χειμαρρώδη έκφρασή του, την οξύτητα του πνεύματός του και τη διεισδυτικότητα του βλέμματος του, είχε ως θέμα: «Λαϊκές αφηγήσεις. Ιστορίες και παραμύθια από το Γεννάδι της Ρόδου».

Αναφέρθηκε στις μελέτες γνωστών και επώνυμων Λαογράφων όπως του Ν. Πολίτη, διευκρινίζοντας ότι η Λαογραφία: «…είναι μία φυσική συνέχεια των αρχαιοελληνικών μύθων». Διευκρίνισε επίσης ότι «…η λαϊκή θυμοσοφία, ξέρει καλά ν’ αφομοιώνει ό,τι θετικό και να απορρίπτει ό,τι αρνητικό». Μίλησε επίσης για «εθνικό χαρακτήρα», κάνοντας απτή και εύπεπτη τη διαφορά μεταξύ «εθνικισμού» και «πατριωτισμού».

Αναφέρθηκε σε μεγάλους Λαογράφους, που απέδειξαν ότι οι «σημερινοί Έλληνες είμαστε η συνέχεια των αρχαίων Ελλήνων». Με λογοτεχνικό δομή και φιλοσοφική εμβάθυνση, ο Κώστας Σκανδαλίδης, διευκρίνισε: «…Μπορούμε να ισχυριστούμε πως τα παραμύθια γεννιούνται για να ταξιδεύουν από τόπο σε τόπο. Δεν έχουν σύνορα.

Είναι σαν τα τραγούδια. Γεννιούνται για να ζήσουν όχι μόνο στο γενέθλιο τόπο τους, αλλά και για ταξιδέψουν από τόπο σε τόπο.» «Κι είναι το παραμύθι μια ανάγκη της ίδια της ζωής μας.» «Τα παραμύθια είναι η εξέλιξη των μύθων», «κι αυτό συμβαίνει από τα πανάρχαια χρόνια, όπου το παραμύθι συναντά τους προγονικούς του μύθους και περνά από μέσα του τους φόβους για τα φυσικά φαινόμενα, τον συναγελασμό του με τα ζώα, το θάνατο, τα μεταφυσικά φαινόμενα που δεν ξέρει να τα ερμηνεύσει …».

Το εξιστόρημά του, στην τοπική διάλεκτο του Γενναδιού, από τη Δέσποινα Μηλιού, που είχε αισίως φτάσει τα 101 της χρόνια, πραγματικά καθήλωσε με την αμεσότητα και συγκίνηση με την αναφορά του Κώστα Σκανδαλίδη καθώς αναφέρθηκε στη «σοφία του νου» των ανθρώπων με τις ζωντανές τους αναμνήσεις, που είναι άνθρωποι του «μόχθου,. Που γεννηθήκαν σ’ έναν τόπο πανέμορφο αλλά και δύσκολο για την επιβίωση. Άνθρωποι γεννημένοι στη σκλαβιά, με προγόνους που δεν γνώρισαν τη λευτεριά.

Κι όμως από μέσα τους απορρέει μια τρυφεράδα, μια ανθρωπιά, μια γλυκύτητα, μια ομορφιά, μια λεβεντιά καθαρά ρωμαίικη, γιομάτη αισθήματα για τους διπλανούς, για τους γείτονες, για το χωριό όλο.» «Άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

Είναι αυτοί που μπορούν να διασώσουν και να διαδίδουν με μια ευχερή μοναδική και ευχάριστη τις ιστορίες του τόπου τους και το ελληνικό παραμύθι. Είναι οι διασώστες της παράδοσης του τόπου τους.» Και ο Λογοτέχνης/συγγραφέας Κώστας Σκανδαλίδης, μας έκανε κοινωνούς στη δική του γνώση και προπαντός ευαισθησία.