Οι τοπικοί παράγοντες και η αναδιάταξη της οικονομίας

Καθώς προκύπτει από την ειδησεογραφία του οικονομικού τύπου, η κυβέρνηση προσανατολίζεται να προβεί στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, η αξία της οποίας, με τα σημερινά δεδομένα υπολογίζεται στα 300 με 500 δις. ευρώ.

«Το μεγάλο «στοίχημα» παραμένει, πάντως, η αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Οι εκτιμήσεις που έχουν γίνει, ανεβάζουν το μέγεθος της ακίνητης περιουσίας στα 300 με 500 δισ. ευρώ. Δηλαδή, σε μία με μιάμιση φορά το δημόσιο χρέος της χώρας. Σε πρώτη φάση, η κυβέρνηση θα δημιουργήσει μία διαχειριστική αρχή στην οποία θα ενταχθούν όλα τα ακίνητα, που ελέγχει άμεσα το Δημόσιο (ΚΕΔ, Ολυμπιακά Ακίνητα, ΕΤΑ και Υπουργεία).  Μετέπειτα η κυβέρνηση θα επιλέγει από το σύνολο των ακινήτων ποιά είναι προς αξιοποίηση και θα συμπράττει με ιδιώτες που θα αναλαμβάνουν την ανάπτυξή τους και την εκμετάλλευσή τους...». («Οικονομική Καθημερινή» 10.4.2010). Καθώς προκύπτει από την ειδησεογραφία του οικονομικού τύπου, η κυβέρνηση προσανατολίζεται να προβεί στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, η αξία της οποίας, με τα σημερινά δεδομένα υπολογίζεται στα 300 με 500 δις. ευρώ (ΚΕΔ, Ολυμπιακά ακίνητα κ.λπ.). Ως εκ τούτου, μπορούμε να πούμε με δυό λόγια, ότι με την ορθολογική αξιοποίηση ενός μέρους, το ήμισυ, περίπου, αυτής της περιουσίας, θα καταστεί δυνατόν να μειωθεί δραστικά το δημόσιο χρέος της χώρας. Οπότε, θα παύσουμε να ικετεύουμε -τις περισσότρες φορές χωρίς αποτέλεσμα- για έκτακτους δανεισμούς στη δίνη του παιχνιδιού των κερδοσκόπων. Απόδειξη, ότι προχθές η διαφορά απόδοσης των ελληνικών ομολόγων έναντι των γερμανικών προσέγγισε νέο υψηλό επίπεδο, ήτοι 439 μονάδες βάσης. Και όσο οι ξένοι δανειστές θα γνωρίζουν, ότι το ελληνικό δημόσιο θα χρειάζεται να δανείζεται, το spread δε θα μειώνεται, γιατί αυτό τούς συμφέρει, γιατί κερδίζουν πρισσότερα. Για παράδειγμα: Πέμπτη, 8.4.2010, η προαναφερθείσα έκρηξη των spreads οδήγησε το επιτόκιο του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου στο εφιαλτικό ποσοστό 7,4%, ήτοι τριπλάσιο του γερμανικού! Η συμπεριφορά αυτή ντόπιων και ξένων κερδοσκόπων, σε συνδυασμό και με την οικονομική κρίση, μάς φέρνει σε παλαιότερες εποχές του 19ουαιώνα, το 1893 επί εποχής Τρικούπη, που τελικά οδηγηθήκαμε στην πολύχρονη επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου. Ενώ, αναμφίβολα, το spread θα αρχίσει να μειώνεται, όταν η χώρα μας αποδείξει στις αγορές, ότι οι δανειακές της ανάγκες μειώνονται και η δημοσιονομική κατάσταση αρχίσει να βελτιώνεται. Βέβαια, τα μέτρα που περιγράφονται στο Πρόγραμμα Σταθερότητας ήταν απαραίτητα· ο ελληνικός λαός τα ενστερνίστηκε και τα ανέχεται, έστω και υπό την προσωρινή τους μορφή και με τις όποιες θυσίες, γιατί ελπίζει πως κάτι θα αλλάξει. Και όπως τόνισε στη συνέντευξή του στο «Βήμα» της 11.4.2010 ο Πρωθυπουργός: «...Είπα πολλές φορές, πως οι αποφάσεις μας ήταν αναγκαιότητα και όχι επιλογή...» Επειδή, ωστόσο, στο άμεσο μέλλον θα απαιτηθούν ή θα μάς επιβληθούν από την Κομισιόν και άλλους Οργανισμούς και άλλα επιπρόσθετα μέτρα, με επιβάρυνση της πραγματικής οικονομίας, ίσως έλθουν σε σύγκρουση με την επιδίωξη της κοινωνικής συνοχής. Και είναι ένα από τα επακόλουθα που φοβάται στην πορεία η κυβέρνηση: ότι, δηλαδή, τα σκληρά μέτρα θα βυθίσουν την ανάπτυξη. Η δε προσφυγή στο ΔΝΤ θα είναι μιά δοκιμασία, ιδιαίτερα της ελληνικής κοινωνίας. Κατά συνέπεια, η ορθολογική αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και εφόσον επιταχυνθούν οι σχετικές διαδικασίες, πρέπει να θεωρείται βέβαιο, πως σε συνδυασμό και με την σύντομη αναθεώρηση στο ηπιότερο των ήδη θεσπισθέντων δημοσιονομικών μέτρων, θα μπορέσουμε να βγούμε από τα τωρινά αδιέξοδα. Σήμερα, ενώ το δημόσιο χρέος κοστίζει 5-6%, όσο είναι το επιτόκιο, που κάθε φορά πληρώνουμε στους δανειστές μας -οι οποίοι πέραν της δυσανάλογης επιβάρυνσης, μάς συμπεριφέρονται και κατά τρόπον υποτιμητικό- η δημόσια ακίνητη περιουσία ετήσια αποδίδει 0,01% μόνο. («Οικονομική Καθημερινή», 28.3.2010). Πρέπει, επομένως, να καταστεί βίωμα στον ελληνικό λαό αυτό που ζούμε επί χρόνια, ιδιαίτερα από το 1981 κι’ εδώ, ότι: η πορεία της ελληνικής οικονομίας δεν περιορίζεται μόνο στην αναχρηματοδότηση των παλαιών δανείων, αλλά εκ του ότι δημιουργείται συνέχεια προσφυγή στον ξένο δανεισμό που επιβαρύνει τόσο τις παρούσες γενιές, αλλά και τις επόμενες, δοθέντος ότι χρόνο με το χρόνο μεγαλώνει το χρέος και παρά τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και είναι χαρακτηριστικό, ότι στο τέλος του 2002, το ύψος του ακαθάριστου εξωτερικού χρέους ήταν 143, 82 δισ. ευρώ, το 2003 αυξήθηκε σε 161, 98 δισ. ευρώ, το 2004 σε 185, 95 δις. ευρώ, το 2005 έφτασε σε 222,90 δισ. ευρώ, το 2006 αυξήθηκε σε 248,21 δις. ευρώ, το 2007, εκτινάχθηκε σε 308,5 δις. ευρώ και στο τέλος του 2008 έφτασε σε 362,6 δις. ευρώ και στο τέλος του 2008 έφτασε σε 362,6 δις. ευρώ, για να αυξηθεί περαιτέρω το 2009 στα 403,8 δις. ευρώ. («Η Ναυτεμπορική» 12.4.2010). Και έπεται αυξητική τάση για το 2010, η οποία ανησυχεί έντονα την Τράπεζα της Ελλάδος. «Εμφορούμενοι», όπως ανέφερε το Νοέμβριο του 1985 στη βουλή των Ελλήνων ο μακαρίτης Δωδεκανήσιος Πολιτικός Γιάννης Ζίγδης, «από ένα ξεπερασμένο νέο Κεϋνσιανισμό, πιστεύοντας, δηλαδή, ότι η αύξηση της ζήτησης θα μπορούσε να λύσει τα προβλήματα της παραγωγής και των επενδύσεων, δεν μπορέσαμε να φέρουμε θετικά αποτελέσματα. Δεν φροντίσαμε να ενισχύσουμε της παραγωγική μηχανή της ελληνικής οικονομίας». Δυστυχώς, η προαναφερθείσα από τον Γιάννη Ζίγδη στιγματισθείσα τακτική, επιτείνει και τη σημερινή κρίση στη χώρα μας. Κοντολογίς: H Eλλάδα πρέπει να ξεπεράσει την κρίση -τον σκόπελο, και μόνη της να αξιοποιήσει παραγωγικά κάθε στοιχείο που διαθέτει και, όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, την πρώτη θέση, ως προαναφέραμε, κατέχει η δημόσια ακίνητη περιουσία. Έτσι, θα αποφύγουμε τα χειρότερα. Η Ελλάδα έχει πρόβλημα, επειδή οι διεθνείς αγορές προεξόφλησαν, ότι δεν θα τα καταφέρει να επιπλεύσει. Και είναι βέβαιο, πως με την ισορροπία βαθμηδόν που θα επέλθει και με την εφαρμογή ενός 10ετούς μακροπρόθεσμου αναπυξιακού προγράμματος και επενδύσεις θα έλθουν και η κρίση θα ξεπεραστεί. Επομένως, ας προχωρήσουμε ρεαλιστικά, ο στόχος σήμερα για την ελληνική οικονομία είναι διπλός: μείωση του εξωτερικού δανεισμού και τόνωση της ανάπτυξης. Με γοργούς, όμως, ρυθμούς και ορθολογικά Γιατί, όπως αναφέρουν ειδικοί οικονομικοί αναλυτές: «...η απώλεια προσανατολισμού είναι το χαρακτηριστικό που μας επηρεάζει όλους -τους κυβερνώντες, τους πολίτες, ακόμη και τις αγορές- και εξηγεί όλα όσα συμβαίνουν». *** Το θέμα της ορθολογικής αξιοποίησης της δημόσιας ακίνητης περιουσίας πρέπει να το αντιμετωπίσουμε και στη Δωδεκάνησο κατά τρόπον υπεύθυνο. Η Δωδεκάνησος έρχεται στην κατάταξη πέμπτη κατά σειρά από τα Νομαρχιακά διαμερίσματα της χώρας, της οποίας η αξία πλησιάζει τα 3 δις. ευρώ, σύμφωνα με τους επίσημους υπολογισμούς. Επί του θέματος αυτού ασχολήθηκα και παλαιότερα, πρόσφατα, δε, αρχές Μαρτίου 2010 εξέδωκα και 40σέλιδο τεύχος, όπου καταγράφω τις απόψεις μου, ορθολογικής αξιοποίησης της περιουσίας αυτής στα πλαίσια ανάπτυξης της δωδεκανησιακής οικονομίας. Επιπρόσθετα, πρόσφατα και με δύο άρθρα μου στη «Ροδιακή» της 7 και 8 Απριλίου ανέλυσα εκ νέου το όλο θέμα. Νομίζω, ότι είναι η καταλληλότερη συγκυρία ανακίνησης από την πολιτική και οικονομική ηγεσία του τόπου του όλου θέματος, ώστε η ορθολογική αξιοποίηση της εν λόγω περιουσίας να περιοριστεί αποκλειστικά στην αναπτυξιακή προσπάθεια της δωδεκανησιακής οικονομίας. Θα αποτελέσει μεγάλο σφάλμα, εάν και τώρα ξεφύγει η υπόθεση από τα τοπικά δεδομένα. Οι επόμενες γενιές δεν θα μάς το συγχωρέσουν. * Του Κυριάκου Ι. Φίνα