Ο απόηχος και το αποτέλεσμα των εκλογών

Οι εκλογές τελείωσαν, η χρονικά μικρά περίοδος ως (προεκλογική) περίπου ένα μήνα που δόθηκε από την Τρόικα, ήταν επαρκής ώστε να επιφέρει το αποτέλσμα. Η μεταστροφή της κοινωνίας έγινε, η οργή και η αγανάκτηση ή απελπισία και η απόγνωση του λαού μίλησε το πάθος της αλλαγής πραγματοποιήθηκε.

Η κοινωνία επιφορτισμένη πάσχοντας και θλιμμένη έψαξε την μεγάλη ανατροπή ως απαλλαγή και ελπίδα στις αριστερές δυνάμεις ελπίζοντας και προσδοκώντας κάτι καλύτερο στο εγγύς μέλλον στον ατέρμονα κλοιό της ασφυκτικής θα έλεγα σκληρής πολιτικής της Τρόικας ώστε η εκλογή της αριστερής δύναμης ως επιλογή του ελληνικού λαού για τη διακυβέρνηση να θεωρείται ένα ιστορικό γεγονός.

Πέρασαν 1.732 ημέρες της ανακοίνωσης του μνημονίου από το Καστελλόριζο σαν μακρινός απόηχος θλίψης και κατήφειας αφήνοντας σαν πύρινη λαίλαπα στάχτες και αποκαϊδια στις καρδιές του ελληνικού λαού. Λακωνικός και ευρηματικός ο κ. Τσίπρας επιζητούσε σε κάθε προεκλογικό λόγο την αλλαγή πλεύσης πολιτικής με πνεύμα αριστερής διακυβέρνησης επίμονα ονειρεμένος για κάτι καλύτερο για το έθνος που ίσως θα αποτελέσει το έναυσμα της μεταστροφής των άλλων χωρών της Ενωσης ως αποδοκιμασία στις δεξιές πολιτικές μέχρι τώρα με τα καταστροφικά αποτελέσματα.

Ως απαρχή της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη η εμφανής από την αναμέτρηση των ευρωεκλογών διαφορά των 3,85 μονάδων μια σαφής υπαρξιακή υπεροχή με πάντα ανοδική τάση, αποτέλεσμα των σκληρών μέτρων της πρώην πολιτικής συγκυβέρνησης των κ.κ. Σαμαρά - Βενιζέλου όπου σε μία πενταετία περίπου ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο πριν της απαρχής του μνημονίου έδειχνε μόλις μάχη για είσοδο στη Βουλή, μεταλλάχθηκε, ωρίμασε και κατάφερε να τα μετατρέψει ο κ. Τσίπρας σε πλειοψηφικό ρεύμα φθάνοντας στο 36,4%, έναντι 27,8 της Ν. Δημοκρατίας, με επιλογή 149 βουλευτών κάνοντας συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ του κ. Καμμένου ποσοστό 4,73% με εκλογή 13 βουλευτών, όπου η κυβέρνηση συναθροίζει τους 162 βουλευτές.

Φυσικά η πίστωση χρόνου ως προς το αποτέλεσμα πρέπει να θεωρείται δεδομένη για κριτική και δικαίωση (ή μη που απευχόμαστε) των προσδοκιών του ελληνικού λαού ως προς την επιλογή του. Η προσπάθεια της δεξιάς συντηρητικής παράταξης για παραμονή στην εξουσία έπεσε στο κενό, η ανοχή πλέον είχε φθάσει στο αποκορύφωμά της αιτία η εξαντλητική για τους πολίτες διακυβέρνηση ως αποτέλεσμα δε κατά τον Αισχύλο «ο λαός αρέσκεται να τα βάζει πάντα με την εξουσία ως αιτία όλων των κακών». Επέλεξε όχι μόνο την αλλαγή κυβέρνησης αλλά και την αλλαγή κυβερνητικών δυνάμεων πλεύσης, δεξιά προς τα αριστερά, κάνοντας τη δυσθυμία εντός εισαγωγικών χάρισμα εναλλακτικής λύσης και απολύτρωσης για κάτι καλύτερο ως τελευταία προσπάθεια της δυσμένειας για μετεξέλιξη.

Ιδιαίτερη αναφορά έχουν κάνει οι περισσότεροι αναλυτές στην Ευρώπη πολύ σημαντικό ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, αυτή η μεταστροφή που ζητείται δεν είναι η ολική διαγραφή του χρέους αλλά η δραστική μείωση του.

Ως δικαιολογία δε το χρέος της Ελλάδος δεν αφορά ιδιωτικές τράπεζες αλλά σε κράτη της Ευρωζώνης σε Ευρωπαϊκούς θεσμούς, και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, άμεση λοιπόν επιιδίωξη είναι η επίμονη μερική διαγρφή του χρέους όπου τα πάντ αθα εξαρτηθούν με την πολιτική βούληση των ηγετών. Η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt αναφέρει ότι από τα 320 δισ. ευρώ του χρέους τα 260 δις ή το 80% είναι στα χέρια δημοσίων πιστωτών. Αντίθετα η Γαλλική Figaro ανεβάζει το ποσοστό αυτό στο 85%. Στο παρελθόν το ελληνικό χρέος μπορεί να βρισκόταν στα χέρια του ιδιωτικού τομέα αλλά σήμερα το 85% του χρέους αυτού είναι σε κράτη - μέλη της Ευρωζώνης μέσω του Ευρωπαϊκού μηχανικού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (141,8 δισ. ευρώ) των διμερών κρατικών δανείων (52,9 δισ.) και του ΔΝΤ (31,8 δισ.), της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (25 δισ.) και των εθνικών κεντρικών τραπεζών που κατέχουν το 8% του ελληνικού χρέους.

Οπότε λοιπόν το 80% έως 85% του χρέους της έχει “Ευρω-κρατικοποιηθεί” κατ’ εκτίμηση. Αρα μόνο το 17% περίπου του χρέους, ευρίσκεται στα χέρια ιδιωτών. Η αναφορά αυτή του χρέους πιστοποιεί την αδυναμία της χώρας να ανταπεξέλθει των υποχρεώσεών της, λόγω του μεγάλου και δυσβάσταχτου χρέους όπου η θεραπεία “λιτότητας στο βωμό του χρέους” έχει εξαντληθεί οπότε πλέον με πολιτικές αποφάσεις μπορεί να επιλυθεί αν δεν θέλει η Γερμανία να τιναχθεί στον αέρα η Ευρωζώνη. Αυτό φυσικά εναπόκειται και στους χειρισμούς της νέας κυβέρνησης για την καλύτερη επίλυση του χρέους. Ο δρόμος είναι δύσκολος επιβάλλοντας σωστού χειρισμού στρατηγική στο δύσκολο έργο που έχει να επιτελέσει και ταυτόχρονα απαλλαγή της χώρας από μία πρωτοφανή για καιρό ειρήνης κοινωνική οικονομική πολιτική και ανθρωπιστική κρίση.

Θα ήταν δε παράλειψη να μην αναφερθεί ότι η κραυγαλέα οικονομική ασυμμετρία δημιουργεί ήδη ένα περιβάλλον εγγενούς αστάθειας όπου η διαφορά των χωρών μελών της Ευρωζώνης είναι εμφανής, Βορρά και Νότου. Τα τελευταία δέκα έτη το δημόσιο χρέος των χωρών του Νότου, Ιταλία - Ισπανία - Ελλάδα και Πορτογαλία έχει τριπλασιασθεί ενώ αντίθετα στο ίδιο διάστημα η ευμάρεια των χωρών του Ευρωπαϊκού Βορρά έχει επταπλασιασθεί.

Λύσεις υπάρχουν η αποφασιστικότητα χρειάζεται διότι η επίταση της κρίσεως, η αδιαλλαξία γενικότερα της Ευρωζώνης στο πρόβλημα της Ελλάδας για ελάφρυνση του χρέους θα δημιουργήσει μεγαλύτερη έκρηξη με αποτέλεσμα την ευτελή λειτουργικότητα της Ευρωζώνης άρα χρειάζεται ευτολμία και γενίκευση του προβλήματος.

Στον αέναο αγώνα σου που έδινες πάντοτε σαν πατρίδα για οτιδήποτε πρόβλημα ενέκυπτε προς λύση εκφράζεται με τους στίχους του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού και την επεξήγησή τους.

Μοναχή τον δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή
Δεν είν’ εύκολαις οι θύραις,
εάν η χρεία ταις κουρταλή

Γράφει ο Αργυρός Αργυρού του Νικολάου