Διατροσόφια.... λεμόνι και σινάπι!

Οι καρποί του εσπεριδοειδούς Citrus Limon

Τα λεμόνια σερβίρονται συχνά ως λεμονάδα ή ως διακόσμηση σε ποτά. Χρησιμοποιούνται στην παρασκευή του ιταλικού λικέρ λιμοντσέλο ή τρώγονται σκέτα ως φρούτο. Χρησιμοποιούνται ευρύτατα για την άρτυση σαλατών, σαλτσών, εδεσμάτων και ψητών. Το περικάρπιο του λεμονιού είναι πλούσιο σε αιθέρια έλαια και η σάρκα του είναι ιδιαίτερα χυμώδης.

Το πλούσιο σε αιθέρια έλαια ξύσμα της φλούδας του χρησιμοποιείται για να δώσει άρωμα σε διάφορα προϊόντα και ποτά. Η λεμονιά έφθασε στην μεσόγειο από την Κίνα. Η πρώτη μαρτυρία για την παρουσία της στην Μεσόγειο προέρχεται από μία τοιχογραφία σε δωμάτιο στην Πομπηία. Στο Βυζάντιο η μαρμελάδα από λεμόνι ήταν πολύ διαδεδομένη.

Το λεμόνι έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C, η οποία συμβάλλει στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος ενάντια στις μολύνσεις, τα κρυολογήματα και τη γρίπη. Επίσης, συμβάλλει στην ενίσχυση του κυκλοφορικού και δρα ενάντια στην αρτηριοσκλήρωση. Τέλος το λεμόνι αποτελούσε γιατρικό για το σκορβούτο για πολλούς αιώνες.



Οι καρποί της λεμονιάς συλλέγονται τον χειμώνα, όταν η περιεκτικότητα σε βιταμίνη C είναι στο υψηλότερο επίπεδο. Άλλες βιταμίνες που περιέχει είναι η Α, οι βιταμίνες Β1, Β2 και Β3 ενώ είναι πολύ πλούσιο και σε φλαβονοειδή. Έχει αντισηπτικές, αντιρευματικές, αντιβακτηριακές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες καθώς και αντιπυρετική δράση. Επίσης, δρα κατά της ακμής.

Τα άνθη της λεμονιάς είναι λευκά εξωτερικά και, τόσο ο καρπός όσο και τα άνθη υπάρχουν ταυτόχρονα στο δέντρο. Στην Ζάκυνθο αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, παρασκευάζουν γλυκό του κουταλιού από λεμονοανθούς ως γαμήλιο γλυκό για καλή τύχη, αφού οι λεμονανθοί είναι συνυφασμένοι με τη στέψη. Έχει εύθραυστη υφή στο στόμα, αλλά είναι αρκετά εύκολο στην παρασκευή του.

Σινάπι σημαίνει μουστάρδα

Τα σπέρματα του φυτού Sinapis alba, χρησιμοποιούνται για την παρασκευή της λευκής μουστάρδας, όσο και για τους τρυφερούς του βλαστούς, που τρώγονται ως λαχανικό. Η μουστάρδα γίνεται με την διαβροχή των σπερμάτων του σιναπιού σε κρασί, ξύδι ή ξινό χυμό και την σύνθλιψη τους.

Έπειτα στο μείγμα προστίθεται ζάχαρη , αλάτι, καρυκεύματα και μυρωδικά. Η χρήση της μουστάρδας, αναφέρεται σε ινδικά και σουμεριακά κείμενα ήδη από το 3.000 π.Χ. Αργότερα έχουμε συχνότερες αναφορές σε ελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα και στη Βίβλο. Στην αρχαία Ελλάδα την θεωρούσαν ως θεραπευτικό βότανο για τα κρυολογήματα.



Στην Καινή Διαθήκη το σπέρμα της μουστάρδας αναδεικνύεται ως σύμβολο πίστης. Τέλος τα σπέρματα της μουστάρδας χρησιμοποιούντο ως φάρμακο από τον Ιπποκράτη ενώ πολύ διαδεδομένα εκείνη την εποχή ήταν και τα έμπλαστρα μουστάρδας. Οι πιο γνωστοί τύποι μουστάρδας είναι: Η λευκή ή μουστάρδα της Dijon, που έχει κίτρινη χροιά, αλοιφώδη σύσταση και δυνατή γεύση. Η μουστάρδα Meaux που φτιάχνεται από μερικώς σπασμένους κόκκους άσπρου και μαύρου σιναπιού.

Η σκούρα κίτρινη Μπορντώ από την ομώνυμη πόλη με σπέρματα με το πλήρες περίβλημα τους Οι μουστάρδες με ήπια γεύση, που έχουν μικρότερη περιεκτικότητα σε σινάπι. Και τέλος η Ινδική και η καστανόχρωμη Η μουστάρδα έχει λίγες θερμίδες και λίπος και είναι πλούσια σε μαγνήσιο και νάτριο.

Γράφει για την RFN η Σουζάνα Ιωακειμίδου

Πηγή: www.rodosfoodnews.gr