Οι «μικροί» λογοτέχνες μας αποτυπώνουν τις σκέψεις τους

Οι μαθητές του 5ου Γυμνασίου Ρόδου αρθρογραφούν

Το κείμενο αυτό αναφέρεται στη μαγική σχέση αγάπης που αναπτύσσεται ανάμεσα στα εγγονάκια και τους παππούδες.

Όταν, όμως, πλησιάζει το τέλος των γερόντων, τότε ο αποχωρισμός είναι πικρός, αφού η αίσθηση της απόλυτης αποδοχής και αγάπης που προσέφεραν με τόση ανιδιοτέλεια οι σοφοί παππούδες σε λίγο θα έχει χαθεί για πάντα. Και μετά από πολλά χρόνια θα έλθει και η δική τους σειρά να ανταποδώσουν τη ζωογόνο προσφορά που κάποτε δέχθηκαν...

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ
Ο παππούς μου ο Αντώνης, 99 χρόνων σήμερα, μένει απέναντι από το σπίτι του άλλου παππού μου, του Νικόλα. Κάθε φορά που πήγαινα στον μεγάλο παππού μου για παρέα, άκουγα τις φωνές του και το γέλιο του από την αυλή. Πάντα δίπλα του καθόταν η άρρωστη γιαγιά μου, η Ειρήνη. Δεν καταλάβαινε πολλά, αλλά μας έβλεπε και χαμογελούσε. Ποιος ξέρει, ίσως και να καταλάβαινε…

Εγώ και ο ξάδερφός μου ο Γιώργος, τον παρακολουθούσαμε να διηγείται ιστορίες από τα καράβια και την ζωή του στην Λέρο. Μας μιλούσε για την βάρκα του και τα τεράστια ψάρια που έπιανε, και δεν ξεχνούσε ποτέ να μας τραγουδήσει και 5-10 τραγουδάκια. Θεέ μου, πόσο μας ταξίδευε και πόση χαρά νιώθαμε κοντά τους!
Σήμερα, όταν πηγαίνω, η αυλή είναι ήρεμη και ο παππούς μου σιωπηλός, μιας και η απουσία της γιαγιάς μου τον έχει αλλάξει.

Τώρα πλέον, είμαστε εμείς που τραγουδάμε και προσπαθούμε με τα γέλια μας και τις φωνές μας να τον κάνουμε να τραγουδήσει και πάλι. Τα θαλασσινά του τραγουδάκια τα πήρε η γιαγιά κοντά της να της κάνουν συντροφιά εκεί που βρίσκεται…

Σωτήρης Ασκητής
Γ΄ Τάξη
5ο Γυμνάσιο Ρόδου

*Συμπαραστάτες σε αυτή την προσπάθεια των παιδιών, βρίσκονται οι καθηγητές Τσιόγκας Γρηγόρης και Καλαούζη Ντίνα τους οποίους για μια ακόμα φορά ευχαριστουμε θερμά.