6.000 ευρώ πληρώνουν για να έρθουν στη Ρόδο οι Σύριοι
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 594 ΦΟΡΕΣ
Προσφυγή κατέθεσαν τα δύο αδέλφια που προφυλακίστηκαν ως διακινητές
Μέσα από το υπόμνημα που κατατέθηκε χθες στο συμβούλιο Πλημμελειοδικών, προκύπτουν πάντως άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία θα πρέπει άμεσα να μελετήσουν όχι μόνο οι δικαστικοί και εισαγγελικοί μας λειτουργοί, αλλά κάθε αρμόδια αρχή του τόπου μας, καθώς φαίνεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο πως τα τουρκικά κυκλώματα θησαυρίζουν στην κυριολεξία, εμπορευόμενα τον ανθρώπινο πόνο των μεταναστών.
Στην απολογία του ο 22χρονος Σύριος, υποστήριξε ότι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη Δαμασκό της Συρίας και ότι ήταν φοιτητής διακόσμησης εσωτερικών χώρων.
«Λόγω της εμπόλεμης κατάστασης –υπογραμμίζει ο 22χρονος- που επικρατεί στην χώρα μου, αποφάσισε η μητέρα μου , να πάρει τον αδελφό μου MOHAMMED, και την αδελφή μου LANA ηλικίας 13 ετών και εμένα να ταξιδέψουμε για την Ιταλία.
Η εμπόλεμη κατάσταση και ο διαρκής κίνδυνος για τη ζωή μας, μαζί με τα προβλήματα υγείας της μητέρας μου αλλά κυρίως της αδελφής μου είναι οι βασικοί λόγοι οι οποίοι μας ανάγκασαν να αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε τη Συρία και να γίνουμε πρόσφυγες.
Η αδελφή μου έχει σοβαρά προβλήματα υγείας αφού γεννήθηκε με ένα είδος όγκου στην σπονδυλική της στήλη και η μητέρα μου έχει υποστεί υστερεκτομή λόγω κακοήθους όγκου και χρήζουν άμεσης ιατρικής παρακολούθησης και αγωγής.
Πέρα από την αφόρητη κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μου, αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι οι οποίοι μας ανάγκασαν να αποφασίσουμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Περάσαμε τα σύνορα της Τουρκίας πριν περίπου 25 ημέρες.
Για να επιβιβαστούμε από την Μερσίνη της Τουρκίας, μαζί με την μητέρα μου και τα αδέλφια μου, δώσαμε 6.000 δολάρια ο καθένας σε κάποιον με το όνομα Αμπουχασάν. Είχαμε συμφωνήσει πως θα μας πήγαινε στην Ιταλία. Ο προορισμός μας δεν ήταν η Ελλάδα. Έτσι και ξεκινήσαμε. Όμως ήμασταν στην θάλασσα σχεδόν τέσσερις ημέρες. Η ταλαιπωρία την οποία υποστήκαμε ήταν πολύ μεγάλη και ακόμα μεγαλύτερη για την μητέρα μου και την αδελφή μου.
Μου φαινόταν ότι βρισκόμασταν στο ίδιο σημείο, για τέσσερις περίπου ημέρες, στην μέση του πελάγους. Το σκάφος είχε χαλάσει και περίπου δύο με τρείς ημέρες ήταν σαν ακυβέρνητο. Ο καιρός άρχισε να χαλάει και τα κύματα να φτάνουν σχεδόν τα τέσσερα μέτρα. Είμαι ο μεγαλύτερος αδελφός και ένιωθα πως κάτι έπρεπε να κάνω γιαυτό.
Όσοι βρισκόμασταν μέσα στο σκάφος αρχίσαμε να δυσανασχετούμε έντονα αλλά κυρίως να φοβόμαστε πως θα πνιγούμε. Έλεγα στον κυβερνήτη του σκάφους να ειδοποιήσει για βοήθεια αλλά αυτός φώναζε και μας έβριζε λέγοντας μας πως αν καλούσαμε σε βοήθεια θα τον έβαζαν φυλακή για πενήντα χρόνια. Επίσης είπε πως όποιος προσπαθήσει να καλέσει βοήθεια θα βούλιαζε την βάρκα για να μας πνίξει.
Όμως αρχίσαμε να εξαγριωνόμαστε όλοι .Εγώ προσπάθησα πολλές φορές να αρπάξω ένα δορυφορικό τηλέφωνο που είχε μαζί του με αποτέλεσμα να τσακωθούμε και να φωνάζουμε πάρα πολύ έντονα. Ο κυβερνήτης ήταν ο SAAD MOHAMED.
Κάποια στιγμή αφού έσπρωξα τον κυβερνήτη κατάφερα με μεγάλη προσπάθεια να του αρπάξω το τηλέφωνο και να καλέσω βοήθεια. Τότε αφού αρχίσαμε να τσακωνόμαστε άρχισε να επικρατεί πανικός.
Πολλοί έπεφταν στην θάλασσα για να σωθούν κολυμπώντας. Εκείνη την στιγμή εμφανίστηκε ένα πλοίο και μας περισυνέλεξε. Εγώ μάλιστα προσπάθησα να βοηθήσω και μάλιστα έπεσα στην θάλασσα όταν ένα μικρό κορίτσι έπεσε χωρίς να ξέρει μπάνιο, προκειμένου να την σώσω. Εγώ την ανέβασα στο καράβι. Αρνούμαι όλα όσα με κατηγορούν και δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο.
Αν συνέτρεχε έστω και μία πιθανότητα να είναι αληθή όλα όσα μου επιρρίπτουν , δεν θα καλούσα σε βοήθεια εγώ ο ίδιος, ούτε θα διακινδύνευα την ίδια μου την ζωή για να προσφέρω βοήθεια στους υπόλοιπους αλλά το βασικότερο δεν επρόκειτο σε καμία περίπτωση να έβαζα στο σκάφος τα αδέλφια και την μητέρα μου.
Είμαι και εγώ ένας από όλους τους επιβαίνοντες και μάλιστα δεν μπορώ να διανοηθώ από την στιγμή που ταξιδεύουμε όλη η οικογένεια μαζί πως γίνεται η μισή οικογένεια (αδελφή μου και η μητέρα μου) να θεωρηθούν πρόσφυγες και εγώ και ο αδελφός μου διακινητές, χωρίς να υπάρχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο εκτός από την κατάθεση του πραγματικού ενόχου – κυβερνήτη του σκάφους και της συνεργού του – βοηθού του!
Είμαι και εγώ ένα θύμα της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατεί στην χώρα μου καθώς και της αναγνώρισης της ευθείας παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χρήζω διεθνούς προστασίας κατά τις επιταγές του διεθνούς δικαίου.
Ενόψει όλων αυτών αρνούμαι κατηγορηματικά τις αποδιδόμενες σ’εμένα κακουργηματικές πράξεις. Το γεγονός δε ότι πάνω μου δεν βρέθηκε αλλά ούτε κατασχέθηκε κάποιο χρηματικό ποσό που να καταδεικνύει την δράση μου ως διακινητή, καθώς επίσης δεν προκύπτει από καμιά μαρτυρία παρά μόνο του καπετάνιου και στην προκειμένη περίσταση συγκατηγορούμενου μου, αλλά και της συντρόφου του η εμπλοκή μου ως διακινητή ούτως ώστε να ελαφρυνθεί η θέση του και να μην θεωρηθεί αυτός ως διακινητής καταδεικνύει τον δόλο τους στο πρόσωπό μου προκειμένου να απολαύσουν ελαφρυντικών.
Αυτή είναι η μοναδική εμπλοκή μου με την αποδιδόμενη κατηγορία».
Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η απολογία του 19χρονου αδελφού του.
Και οι δύο ζήτησαν να γίνει δεκτή η προσφυγή τους, να εξαφανιστεί το προσβαλλόμενο υπ’ αριθμ. 98/2014 ένταλμα προσωρινής κράτησης της κ. Ανακρίτριας Ρόδου ή να αντικατασταθεί η προσωρινή τους κράτηση με περιοριστικούς όρους, ακόμα και αυτού της απαγόρευσης εξόδου μου από την χώρα, από το αρμόδιο προς τούτο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Ρόδου.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
