«Σοφόν το σαφές» (κάλυψη υγειονομικά ανασφαλίστων)

Ο νέος Υπουργός Υ.Υ. κ. Βορίδης, στην συνέντευξή του σχετικά με την θεσμοθετημένη κάλυψη όσων δεν διαθέτουν ασφάλιση περίθαλψης, ανέφερε συγκεκριμένα: «Όλοι θα έχουν πρόσβαση και παροχές, αρκεί να διαθέτουν Α.Μ.Κ.Α. και να καταβάλλουν την συμμετοχή στο κόστος των φαρμάκων, ισότιμα με τους καλυπτόμενους».

Ζήτημα 1ον: Πώς θα αποδοθεί/διασταυρωθεί ο Α.Μ.Κ.Α; Απ’ όσο γνωρίζω, χορηγείται στους απογεγραμμένους ασφαλισμένους από τα οικεία ταμεία. Χωρίς να έχω αντίρρηση για το θετικό του μέτρου (άλλωστε το είχε εξαγγείλει ο απελθών κ. Γεωργιάδης), εξακολουθώ να αμφιβάλλω για την δυνατότητα του συστήματος της απόδοσης Α.Μ.Κ.Α. σε άτομα τα οποία «δεν υπάρχουν» για το σύστημα.

Π.χ. Άποροι, Πολιτικοί πρόσφυγες, μετανάστες χωρίς ασφάλιση, εργαζόμενοι με «μαύρες» αποδοχές, πώς ακριβώς θα διαχωρισθούν;

Ζήτημα 2ον: Αν κάποιος, έχοντας απωλέσει το δικαίωμα παροχών, μη καταβάλλοντας εισφορές λόγω οικονομικής αδυναμίας, εξακολουθεί να ασκεί το επάγγελμά του, όντας φορολογικά «εν τάξει», πώς θα αποδειχθεί η -ενδεχομένως- μη πραγματική του ανέχεια;

Zήτημα 3ον: Σε περίπτωση που σημειωθούν «λαθροχειρίες» με κατάταξη σε «ανασφάλιστους/απόρους» ατόμων, η εμφανής δυνατότητα των οποίων μαρτυρεί διαφορετικό «status», ποιες είναι οι προβλέψεις και –κυρίως- οι μηχανισμοί ελέγχου;

Δεν κομίζω «γλαύκα ες Αθήνας», αναφέροντας περιστατικά δηλώσεων «απορίας» κατά την έκδοση εισιτηρίου/εξιτηρίου σε Νοσοκομεία ασθενών, οι οικείοι των οποίων είχαν παρόλα αυτά καταβάλλει «ουκ ολίγα» σε π.χ. αποκλειστικές νοσηλεύτριες, λόγω του ότι «δεν είχαν χρόνο».

Μήπως θα ήταν χρήσιμη η διασύνδεση των Γραφείων Κινήσεως στα νοσοκομεία και των σημείων απόδοσης Α.Μ.Κ.Α. με τα «αρχεία» της Γ.Γ.Π.Σ;

Mήπως θα ήταν δόκιμη ακόμη, η κατάργηση των εισφορών περίθαλψης και η χρέωση –μέρους- του κόστους των υπηρεσιών και παροχών, βάσει του εισοδήματος των ασθενών, απευθείας στις Δ.Ο.Υ; Φυσικά, προϋπόθεση γι’ αυτό είναι και η κατοχή Α.Φ.Μ., το οποίο πολλοί μπορεί να αποκρύπτουν ή και να μην έχουν.

Σχετική πρόταση είχε υποβληθεί από την «ΔΡΑΣΗ» προ έτους, κανείς όμως δεν ασχολήθηκε πραγματικά σοβαρά με αυτήν, προφανώς λόγω «πολιτικού» κόστους και φόβου για την αντίδραση των θιγομένων. Προ ημερών πάντως, το σχετικό ζήτημα τέθηκε και πάλι «στο τραπέζι».

Εξακολουθώ πάντως να έχω ενστάσεις ως προς το «ενιαίον» του ποσοστού συμμετοχής, λαμβανομένης υπόψη της διαφορετικής κατάστασης των εχόντων πραγματική ανάγκη πρόνοιας (άγαμοι με ιδιόκτητη ή μισθωμένη κατοικία, άνεργοι ή χαμηλοεισοδηματίες με ή χωρίς προστατευόμενα μέλη κ.ο.κ). Για όλα όμως, πιστεύω, υπάρχουν λύσεις και εφαρμόσιμες μέθοδοι.