Οι «μικροί» λογοτέχνες μας αποτυπώνουν τις σκέψεις τους

Οι μαθητές του 5ου Γυμνασίου Ρόδου αρθρογραφούν

Της
Γκιουνάι Καλάρα
μαθήτριας Α’ τάξης (σχολ. έτος 2012-13),
5ου Γυμνασίου Ρόδου

Το εντυπωσιακό συγγραφικό, ενδεχομένως και δημοσιογραφικό της ταλέντο, ξεδιπλώνει μέσα από το κείμενό της η μαθήτρια του 5ου Γυμνασίου της Ρόδου Γκιουνά’ι’ Καλάρα μέσα από τη μόνιμη στήλη της εφημερίδας μας.

Ένα ταλέντο, κρυμμένο, που χρειάστηκε επιμονή και μεθοδικότητα από τους καθηγητές της για να μπορέσει να το ξεδιπλώσει και να το αποτυπώσει σε χαρτί.

Κάποια ημέρα η τάξη της επισκέφθηκε τρεις σημαντικούς χώρους πολιτισμού και ανθρώπινης δραστηριότητας: Τα πιεστήρια της Ροδιακής, το τότε κέντρο ανακύκλωσης, δίπλα στο Γεωργικό Συνεταιρισμό και ένα γραφείο αρχιτεκτονικό (Σάββενας-Χριστόπουλος), με τους οποίους αρχιτέκτονες επισκεφθήκαμε στη συνέχεια το Μαράσι του Αγ. Νικολάου. Αυτή η περιδιάβαση θέριεψε τη φαντασία της Γκιουνάι κι έγραψε το υπέροχο αυτό κείμενο.

Συμπαραστάτες σε αυτή την προσπάθεια των παιδιών, βρίσκονται οι καθηγητές Τσιόγκας Γρηγόρης και Καλαούζη Ντίνα τους οποίους για μια ακόμα φορά ευχαριστουμε θερμά.

Μια περιπετειώδης σχολική μέρα
Έχει βραδιάσει και κάθομαι στο γραφείο μου, για να διαβάσω τα μαθήματά μου. Όμως, μου είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ. Απόψε νιώθω περίεργα. Μια αίσθηση ικανοποίησης με κυριεύει. Νιώθω χαρούμενη και πολύ πλούσια σε γνώσεις και αισθήματα.

Ο νους μου τρέχει, ταξιδεύει στη σημερινή σχολική μας περιπέτεια. Μπαίνει στο λεωφορείο τις πρώτες πρωινές ώρες, παρέα με άλλα χαρούμενα παιδιά. Η περιπέτεια μόλις έχει αρχίσει! Πρώτη στάση, το κέντρο ανακύκλωσης! Ένας θησαυρός κρυμμένος στα πιο στενά δρομάκια της πόλης μας που λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξή του! Ένα «κρυσφύγετο» όπου περίεργα μηχανήματα ξαναζωντανεύουν παλιούς οργανισμούς και τους κάνουν και πάλι χρήσιμους.

Ο υπεύθυνος της ανακύκλωσης μας εξήγησε με κάθε λεπτομέρεια την διαδικασία και εμείς… αναλάβαμε δράση! Την ίδια ώρα ο «φαγάνας» κατατρόπωνε ό,τι έβρισκε μπροστά του φτιάχνοντας έτσι την πρώτη ύλη για την κατασκευή του νέου χαρτιού.

Τι να πρωτοθυμηθώ για τη σημερινή μέρα! Πόσα αλήθεια επαγγέλματα μου αρέσουν και θα ήθελα να ακολουθήσω στη ζωή μου; Να γινόμουν δημοσιογράφος; Αυτή η επιθυμία γεννήθηκε μέσα μου, όταν επισκεφθήκαμε τα γραφεία γνωστής εφημερίδας του τόπου μας.

Πόσοι άνθρωποι και πόσες διαφορετικές αρμοδιότητες είχε ο καθένας τους. Αλλά όλοι εργάζονταν για το ίδιο αποτέλεσμα. Για την εφημερίδα που κάθε πρωί οι γονείς μας κρατάνε στα χέρια τους! Το αρχείο με τις αναρίθμητες εφημερίδες στα ράφια, με έκανε να αναλογισθώ, πόσα πολλά συμβάντα, χαρούμενα και τραγικά μπορεί να έχουν κατά καιρούς συμβεί στον τόπο μας. Οι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα, ακόμα «φώναζαν» τα νέα της ημέρας εκείνης!

Αν αποφασίσω να μην γίνω δημοσιογράφος, θα σκεφτώ πολύ σοβαρά να ακολουθήσω το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού, του αρχιτέκτονα ή ακόμα του διακοσμητή εσωτερικών χώρων. Και τους τρεις αυτούς επιστήμονες τους συναντήσαμε στα γραφεία τους αμέσως μετά την επίσκεψή μας στα γραφεία της εφημερίδας. Μας μίλησαν με απόλυτη σοβαρότητα και κυρίως για τη θέση τους στην οικοδόμηση ενός κτηρίου και θαυμάσαμε όλοι την σημαντική τους θέση στην υπόθεση της οικοδομής. Και ύστερα μας συνόδευσαν σε έναν περίπατο σε μια παραδοσιακή μαγευτική γειτονιά ενός Μαρασιού της Ρόδου.

Το μυαλό μου τρέχει συνεχώς, κάνει βόλτες στα στενά δρομάκια του Αη Νικόλα, μιας από της παλαιότερες περιοχές της Ρόδου. Περνάει μέσα από γειτονιές με σπιτάκια χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, σαν να «σφιχταγκαλιάζονται». Ταξιδεύω σε παλαιότερες εποχές, όταν οι άνθρωποι ήταν πιο ήρεμοι, πιο νοικοκυραίοι … σκέφτομαι γυναίκες να σκουπίζουν τα κατώφλια τους και να ποτίζουν λουλούδια στα περβάζια. Ακούω τις φωνές των παιδιών που παίζουν αμέριμνα στα σοκάκια. Οι εικόνες είναι άλλοτε ασπρόμαυρες και άλλοτε έγχρωμες.

Σαν τα γαλάζια και τα ροζ σπιτάκια που μας είχε αφηγηθεί ο πολύπειρος Ροδίτης συγγραφέας το πρωί. Ροζ αν υπήρχε στο σπίτι ανύπαντρο κορίτσι και γαλάζιο αν υπήρχε ανύπαντρο αγόρι. Πόσα πράγματα για την ζωή σε παλαιότερες εποχές ήξερε αυτός ο άνθρωπος!

Το λεωφορείο με τα παιδιά πήρε το δρόμο της επιστροφής. Ο νους μου έρχεται σιγά-σιγά στο τώρα. Συγκεντρώνομαι. Είμαι στο γραφείο μου και πρέπει να ετοιμάσω τα μαθήματά μου. Όμως η καρδιά μου χτυπά δυνατά. Διψάει για γνώση. Αν σε μια μέρα έμαθα τόσα πράγματα, σε μια ζωή μπορώ να μάθω τόσα, ώστε να κατακτήσω όλο τον κόσμο!!!