Ανδρέας Παπανδρέου: Μετά από αυτόν τα “υπόλοιπα του ελέους”

Γράφει ο
Γιάννης Παρασκευάς

Δεκαοχτώ χρόνια από τον θάνατό του αλλά δεν παύει μέχρι σήμερα να γίνεται σημείο αναφοράς θετικά ή αρνητικά.

Πολλοί από διαφορετικές αφετηρίες και διαφορετικές στοχεύσεις αναλώθηκαν σε ατελέσφορες προσπάθειες να αμαυρώσουν τη μνήμη του και να απαξιώσουν την πολιτική του παρουσία και την προσφορά του στον τόπο και στην Ελληνική Κοινωνία.
Προσπαθείς να μακρύνεις το μπόι σου κοντένοντας τον άλλον, είναι όμως μερικοί που όσο και αν τους βάζεις στη δική σου "Προκρούστεια Κλίνη" δεν μπορείς να τους αλλάξεις.
Δυστυχώς για όλους αυτούς αλλά πολύ περισσότερο για τους Πολιτικούς του επιγόνους η σκιά του πέφτει βαριά επάνω τους, τους πλακώνει και αναδεικνύει καθημερινά τη μικρότητά τους.

Η απόσταση που χωρίζει τη σημερινή Πολιτική Ηγεσία του τόπου από εκείνον μόνο θλίψη προκαλεί και η έλλειψη της παρουσίας του όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια είναι περισσότερο από αισθητή.
Μας λείπει η πολιτική διορατικότητα του, η γνώση των Γεωπολιτικών συνθηκών και των εξελίξεών τους, οι Διεθνείς διασυνδέσεις του και το Διεθνές κύρος και αποδοχή του, η ικανότητα του να πείθει και να εμπνέει, το ειδικό πολιτικό του βάρος στα Διεθνή Όργανα, η ενόρασή του και οι Οικονομικές του γνώσεις.
Κοινός τόπος η άποψη ότι αν αυτός ήταν ο διαχειριστής της κρίσης όπως εμφανίστηκε άλλα θα ήταν και τα αποτελέσματα και οι εξελίξεις.

Σε μια κρίσιμη καμπή του Πολιτικο-Οικονομικού Συστήματος διαφεντεύουν τις τύχες της χώρας πολιτικοί που άνετα κατατάσσονται στην κατηγορία των "Υπολοίπων του Ελέους", μικροί, άβουλοι και μοιραίοι.
Η μικρότητα και η βλακεία είναι δυο "κληρονομικά ή επίκτητα" αγαθά που δεν κρύβονται, όσο και να τα φτιασιδώνεις θα κάνουν την εμφάνισή τους.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τον Ανδρέα Παπανδρέου Πρωθυπουργό της χώρας να δέχεται, να συζητά, να διαπραγματεύεται μνημονιακές συνθήκες και προαπαιτούμενα με Υπαλλήλους τρίτης και τέταρτης βαθμίδας;

Ποιος θα μπορούσε να τον φανταστεί αποδεχόμενο τους ευτελιστικούς όρους δανειοδότησης χώρας μέλους της Ε.Ε εκχωρώντας την Εθνική της Ανεξαρτησία.
Ποιος θα μπορούσε να τον φανταστεί στη θέση του ΥΙΟΥ του να παραδίδει την Πρωθυπουργία χωρίς να έχει χάσει την δεδηλωμένη.

Ποιος θα μπορούσε να τον φανταστεί στη θέση του ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ να εκλιπαρεί διαδρομιστές της Πολιτικής για την δήθεν συγκρότηση της ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.
Δείγμα της πολιτικής μικρότητας γιου και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ η συμπεριφορά τους στο ετήσιο μνημόσυνό του.

Ο Γιος από το Εξωτερικό έστειλε εκ των υστέρων δήλωση για την επέτειο του θανάτου του και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το ξέχασε τελείως, φαίνεται ότι δεν έχει κατανοήσει ακόμα ότι το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα του μορφώματος της ΕΛΙΑΣ εν πολλοίς οφείλεται στη μνήμη εκείνου.
Η μικρότητα και η βλακεία είναι ανίκητα.