Καβαφικά

Εκατόν πενήντα χρόνια μετά τη γέννηση του μέγιστου ποιητή του νεώτερου ελληνισμού Κ. Καβάφη (1863-1933) μπορούν να υπάρχουν στοιχεία που δεν είδαν το φως της δημοσιότητας, στα εκατοντάδες βιβλία που κυκλοφόρησαν για τη ζωή του και τις χιλιάδες σελίδες που γράφτηκαν για τον ίδιο και τον οικογενειακό του περίγυρο; Η Παπαχαραλάμπειος Βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου μπορεί να σεμνύνεται για την προσφορά της με νέα στοιχεία, για τη δράση των Καβάφηδων, τα οποία ο υποσημειούμενος ανεύρε και κιτρινισμένες σελίδες αθηναϊκών εφημερίδων του 19ου αιώνα, που βρίσκονται αρχειοθετημένες στην φιλόξενη βιβλιοθήκη της. Ετσι στην εφημερίδα “Αθηνά” της 11.3.1856 η μητέρα, του ποιητή, η Χαρίκλεια Καβάφη, εμφανίζεται αρωγός στην ανέγερση του Αμαλίειου ορφανοτροφείου. Το ίδιο πράττει, κατά την ίδια εφημερίδα της 29.3.1856, η Μαριόρα Καβάφη, σύζυγος του Γεωργίου Καβάφη, αδελφού του πατέρα του ποιητή Πέτρου Καβάφη. Δέκα χρόνια μετά, ο αυτός θείος του ποιητή Γεώργιος Καβάφης, κατά την “Αλήθεια” της 16.12.1866 συντρέχει τους Κρήτες πρόσφυγες, της τριετούς εξέγερσης του 1866 με 100 λίρες. Τον ακολουθεί, πάντα από το Λονδίνο, για τον ίδιο σκοπό, η γυναίκα του, Μαριόρα Καβάφη, κατά το “ΜΕΛΛΟΝ” της 14.6.1866, με 1.000 δρχ. Εξ άλλου, σύμφωνα με την “Εφημερίδα των συζητήσεων” της 29.3.1872, ο αδελφός του Πέτρος Καβάφης, υπογράφει μια διακήρυξη, εντόνως φιλοβρετανική, μαζί με άλλους ομογενείς της Κωνσταντινούπολης. Η πολιτική άποψη της διακήρυξης δικαιώθηκε ιστορικά με τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878 και την συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3.3.1878), με την οποία οι νικητές Ρώσοι, ευνοήσαντες σκανδαλωδώς τους Βουλγάρους, εδημιούργησαν, με την προσάρτηση της Μακεδονίας, την Μεγάλη Βουλγαρία. Με πρωτοβουλία των Αγγλων η συνθήκη αυτή, λίγους μήνες αργότερα, ανετράπη από το Συνέδριο του Βερολίνου, η Μακεδονία επανήλθε στην Οθωμανική αυτοκρατορία και προσαρτήθηκε στο μικρό Ελληνικό Βασίλειο η Θεσσαλία και μέρος της Ηπείρου.