ΕΝΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ...

Και να που μπήκαμε στον Σεπτέμβρη. Ένα Σεπτέμβρη πολύ διαφορετικό απ’ όσους έχουμε ζήσει μέχρι τώρα. Και είναι λογικό να αισθανόμαστε διαφορετικά, να αντιδρούμε με διαφορετικό και πιο βίαιο τρόπο και να νιώθουμε ένα “πνίξιμο”, ένα “μπούκωμα” που μας κάνει να νιώθουμε ότι τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. Και πως να είναι αλλιώς όταν τα σύννεφα που συνήθως επανεμφανίζονται αυτή την εποχή για να μας θυμίζουν ότι έρχονται τα πρωτοβρόχια, έχουν αντικατασταθεί από μαύρα σύννεφα συσσωρευμένης αγανάκτησης και απογοήτευσης που προαναγγέλλουν αντιδράσεις, τη φυσιολογική δηλαδή εξέλιξη της συμπεριφοράς μιας κοινωνίας που έχει φτάσει τα όριά της. Το αντιλαμβανόμαστε άλλωστε αυτό σε καθημερινή βάση διαβάζοντας τα “μονόστηλα”των εφημερίδων που είναι αφιερωμένα σε μη φυσιολογικές αντιδράσεις ανθρώπων και μάλιστα για ασήμαντες αφορμές και σε άλλες πιο προβεβλημένες στήλες την έξαρση της βίας που σε πολλές περιπτώσεις, και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό, εκδηλώνεται για την εξασφάλιση του επιούσιου. Σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση είναι η μόνη λογική οδός που πρέπει όλοι να ακολουθήσουμε για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Δυστυχώς όμως τα γεγονότα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Ήδη οι αντιδράσεις άρχισαν να εκδηλώνονται με κινητοποιήσεις και με συγκρούσεις που δεν ξέρουμε που θα οδηγήσουν. Η αγωνία για το αύριο φουντώνει ακόμα περισσότερο όταν βλέπεις τη στάση κομμάτων και οργανώσεων που σου δίνουν την αίσθηση ότι επενδύουν στη διάλυση της χώρας. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι μπροστά σ’ αυτή την λαίλαπα, μπροστά σ’ αυτά που η τρόικα πρεσβεύει και που οδηγούν σε απόγνωση τα νοικοκυριά, πρέπει να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Αντίθετα με αγώνες και με μοναδικό σύνθημα το “φτάνει πια” θα δείξουμε την αποφασιστικότητά μας. Οι ακρότητες όμως κάνουν ζημιά. Και οι θιασιώτες ακραίων συμπεριφορών δυστυχώς δεν λείπουν από τον πολιτικό, και όχι μόνο στίβο. Η Ελλάδα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας της. Ας παλέψουμε όλοι μαζί για να βγούμε από την κρίση. Και αυτό θα το καταφέρουμε μόνο με κοινούς, σκληρούς αγώνες και με αποφασιστικότητα απέναντι σε νέες παράλογες απαιτήσεις των “εταίρων” μας αλλά και με το να απομονώσουμε τους λάτρεις της ανωμαλίας, τους ασχολούμενους με τα δευτερεύοντα και φυσικά αυτούς που η ενασχόλησή τους με τα κοινά εξυπηρετεί ιδιοτελείς σκοπούς και μόνον....