Τα φάρμακα για το Πάρκινσον υπέρ των ταλέντων

Οι ειδικοί στη νόσο Πάρκινσον έχουν παρατηρήσει ότι τα φάρμακα που παίρνουν οι ασθενείς, σε ορισμένες περιπτώσεις ενισχύουν τα δημιουργικά ταλέντα τους για ζωγραφική, γλυπτική, λογοτεχνική συγγραφή κ.α.

Οι ειδικοί στη νόσο Πάρκινσον έχουν παρατηρήσει ότι τα φάρμακα που παίρνουν οι ασθενείς, σε ορισμένες περιπτώσεις ενισχύουν τα δημιουργικά ταλέντα τους για ζωγραφική, γλυπτική, λογοτεχνική συγγραφή κ.α.

Τη σχετική δημοσίευση έκαναν ισραηλινοί ερευνητές, που πρώτοι εντόπισαν διεθνώς την ασυνήθιστη αυτή εξέλιξη.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής την καθηγήτρια Ρίβκα Ίντσελμπεργκ της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, που παρουσίασαν την μελέτη τους στο περιοδικό συμπεριφορικής νευροεπιστήμης «Behavioral Neuroscience», αναφέρουν ότι πρόσεξαν για πρώτη φορά ότι κάτι συνέβαινε, όταν κλινικοί ασθενείς με Πάρκινσον που έκαναν τη σχετική φαρμακευτική αγωγή, άρχισαν να προσφέρουν όχι τα συνήθη δώρα, όπως σοκολατάκια, αλλά έργα τέχνης που είχαν κάνει οι ίδιοι.

Σύμφωνα με την Ίντσελμπεργκ, στην παγκόσμια ιατρική φιλολογία μπορούν να εντοπιστούν διάσπαρτα διάφορα παρόμοια τέτοια περιστατικά απρόσμενης καλλιτεχνικής δραστηριοποίησης ασθενών με Πάρκινσον. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται η περίπτωση ενός αρχιτέκτονα που άρχισε να ζωγραφίζει προσωπογραφίες μετά τη θεραπεία του ή ενός ασθενούς που, μετά τη φαρμακευτική αγωγή, έγινε βραβευμένος ποιητής, παρόλο που ποτέ στο παρελθόν δεν είχε ασχοληθεί με την Τέχνη. Όπως πιστεύει η ισραηλινή νευροεπιστήμων, ο κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά τα περιστατικά είναι η επίπτωση της αυξημένης ντοπαμίνης που χορηγείται με τα φάρμακα.

Η ντοπαμίνη εμπλέκεται σε διάφορα νευρολογικά συστήματα και ο κύριος βιολογικός ρόλος της είναι να βοηθά στην μεταβίβαση των κινητικών εντολών από τον εγκέφαλο στα άκρα του σώματος. Η έλλειψή της αναγκάζει τους ασθενείς να έχουν τρέμουλο και δυσκολία ή αστάθεια στις κινήσεις τους.

Όμως, παράλληλα, η ντοπαμίνη εμπλέκεται στο νευρωνικό «σύστημα ανταμοιβής» του εγκεφάλου, δηλαδή στην ικανοποίηση ή ευτυχία που νιώθει κανείς μετά από μια πράξη. Σύμφωνα με τους ισραηλινούς ερευνητές, κατά πάσα πιθανότητα είναι αυτό το σύστημα που ευνοείται από την αύξηση της ντοπαμίνης, λόγω της αντιπαρκινσονικής φαρμακευτικής αγωγής, με αποτέλεσμα να ενισχύεται η δημιουργικότητα ορισμένων ασθενών (αν και όχι των περισσότερων).

Η ντοπαμίνη και η καλλιτεχνική δραστηριότητα έχουν συνδεθεί στο παρελθόν. Μια πιθανή περίπτωση ήταν ο ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκογκ, ο οποίος έπασχε από ψύχωση που ίσως προκαλούσε απότομες ανόδους του επιπέδου της ντοπαμίνης στον εγκέφαλό του.

Σύμφωνα με μια εκδοχή, είναι πολύ πιθανό ότι η αγωγή με ντοπαμίνη φέρνει στο φως λανθάνοντα και άγνωστα έως τότε ταλέντα των ασθενών. Σύμφωνα με τους ισραηλινούς ερευνητές, εξάλλου, η ντοπαμίνη φαίνεται πως βοηθά στην απώλεια του έως τότε ελέγχου πάνω στη συμπεριφορά και γι' αυτό έχουν αναφερθεί περιπτώσεις ασθενών με Πάρκινσον που, εν μέσω της θεραπείας, έπεσαν με τα μούτρα στα τυχερά παιγνίδια ή απέκτησαν άλλα εθιστικά χόμπι.

Αυτή η άρση των αναστολών μπορεί να βοηθά μερικούς ασθενείς να γνωρίζουν για πρώτη φορά την κρυφή δημιουργική πλευρά τους και να την εκδηλώνουν πλέον. Ορισμένοι ασθενείς μάλιστα έχουν δηλώσει ότι όταν αυξάνεται η δοσολογία του φαρμάκου (ντοπαμίνης), νιώθουν πιο δημιουργικοί.

Η Ίντσελμπεργκ πιστεύει ότι η δυνατότητα μιας πρωτόγνωρης καλλιτεχνικής έκφρασης βοηθά τόσο βιολογικά, όσο και ψυχολογικά τους ασθενείς, καθώς οι τελευταίοι συνήθως δηλώνουν πιο χαρούμενοι με τη νέα ενασχόλησή τους, ενώ και οι κινητικές δυσκολίες τους συνήθως υποχωρούν. Όπως επεσήμανε η ερευνήτρια, παρόμοιες τεχνικές θεραπείας μέσω της Τέχνης ήδη αξιοποιούνται σε περιπτώσεις ασθενών με άνοια ή εγκεφαλικό.

Μια όμως δυσκολία είναι να διακρίνει κανείς έγκαιρα ποιοί ασθενείς με Πάρκινσον θα μπορούσαν να ανακαλύψουν τον καλλιτέχνη μέσα τους και ποιοί όχι. Από την άλλη, σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ένας υγιής άνθρωπος δεν θα έπρεπε να διανοηθεί να πειραματιστεί με τέτοια φάρμακα για να γίνει πιο δημιουργικός.

Εξάλλου, μια άλλη επιστημονική έρευνα, με επικεφαλής τον Τιέν Κου του βρετανικού πανεπιστημίου του Νιούκαστλ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Neurology» της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κατά το αρχικό στάδιο της εξέλιξης της νόσου Πάρκινσον, πολλοί ασθενείς δεν εμφανίζουν τα γνωστά κινητικά προβλήματα. Αντί αυτών, εκδηλώνουν άλλα συμπτώματα, όπως σιελόρροια, άγχος, αϋπνία, δυσκοιλιότητα, μειωμένη αίσθηση οσμής, ακράτεια ούρων και σεξουαλικά προβλήματα.

Σύμφωνα με την μελέτη, δυστυχώς συχνά οι ασθενείς δεν σκέφτονται να συνδέσουν αυτά τα συμπτώματα με τη νευροεκφυλιστική νόσο κι έτσι δεν τα αναφέρουν έγκαιρα στο γιατρό τους, με συνέπεια να καθυστερεί η έναρξη της θεραπείας για τη νόσο Πάρκινσον.

var switchTo5x=true; stLight.options({publisher: "a62b7025-1c15-422d-b317-4315738b6bb8"});