Πίνακας του Ελ Γκρέκο

Αν ήταν ζωγράφος και η πένα του πινέλο, τα όσα έγραψε ο Αλέκος Μιτζιρίκης για τον Βασίλη Τσαγγάρη σε τοπική ιστοσελίδα θα ήταν μία καταπληκτική αγιογραφία, η μοναδική που θα είχε δημιουργηθεί στα χρονικά της διαιτησίας. Πριν αρχίσει να «φιλοτεχνεί» το παραγοντικό πορτρέτο του κορυφαίου αρχιδιαιτητή όλων των εποχών, το τέως μέλος του ΤΟΔ εκφράζει τον έντονο προβληματισμό του και την θλίψη του που παρακολουθεί το τελευταίο διάστημα τον πόλεμο που δέχεται το ΤΟΔ, ο αρχιδιαιτητής και η διοίκηση της ΕΠΣΔ. Φυσικά, η τοποθέτησή του ουδεμία σχέση έχει με τις εκλογές του Συνδέσμου τον Ιανουάριο και την δική του φιλοδοξία να γίνει πρόεδρος. Αυτά τα λένε οι κακές γλώσσες. Διότι είναι οφθαλμοφανές πως η διαιτησία πάει περίφημα, τα σωματεία δεν διαμαρτύρονται για χοντρά λάθη και για αλλοιώσεις αποτελεσμάτων, οι πίνακες των εθνικών κατηγοριών βρίθουν Δωδεκανήσιων διαιτητών που έχουν πλήθος ευκαιριών και προοπτική και που δεν πληρώνουν από την τσέπη τους για να παίζουν, η προετοιμασία είναι άριστη και αποτυπώνεται στους αγωνιστικούς χώρους, η ποσότητα των νέων διαιτητών συμβαδίζει με την ποιότητα, στα ντέρμπι του τοπικού δεν ορίζονται παρατηρητές αξιολογημένων και μεγάλης εμπειρίας διαιτητών άνθρωποι που είναι ζήτημα αν έφτασαν να παίζουν Δ’ Εθνική, δεν υπάρχουν παιδιά, αποπαίδια και «πουλέν», οι παλιοί και έμπειροι μη εν ενεργεία που έχουν γράψει ιστορία είναι χαρούμενοι και χαίρουν σεβασμού και αναγνώρισης, οι σχέσεις είναι αρμονικές, η λέξη αυταρχισμός είναι άγνωστη, ουδείς έχει στόχο να επιβάλλει κανενός είδους καθεστώς στην διαιτησία δημιουργώντας ομάδα «πιστών φιλόδοξων», καρατομώντας ή βάζοντας στον περιθώριο όποιος δεν είναι αρεστός ή θεωρείται απειλή στον δρόμο προς την εξουσία. Όλα είναι μια χαρά.