«Η απεργία των δικαστών είναι αντισυνταγματική»

Επιστολή του γνωστού δικηγόρου Στέφανου Στεφανίδη

Η απεργία των δικαστών είναι αντισυνταγματική, επισημαίνει ο γνωστός ροδίτης δικηγόρος κ. Στέφανος Στεφανίδης, με επιστολή του στο διοικητικό συμβούλιο του Δικηγορικού συλλόγου. Η διάταξη του άρθρου 23 αναφέρει ρητώς ότι «Απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς», επισημαίνει ο κ. Στεφανίδης, ο οποίος παράλληλα ασκεί κριτική στον πρόεδρο του δικηγορικού συλλόγου κ. Κ. Σαρρή. Συγκεκριμένα αναφέρει τα εξής: «Κύριοι, Ανέγνωσα στον τοπικό τύπο, με καθυστέρηση, τον χαιρετισμό, όπως χαρακτηρίζεται, του προέδρου του συλλόγου μας κ. Κων/νου Σαρρή, που απεύθυνε στις 3 Οκτωβρίου 2012, κατά την τελετή του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη. Ομως ξενίζει ότι για πρώτη φορά ο πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Ρόδου, με τον σημαντικό θεσμικό ρόλο, αντιλαμβάνεται και κατακρίνει τις περικοπές στις συντάξεις και μισθούς των εργαζομένων, παρότι πραγματοποιήθηκαν σε ρυθμούς εξουθενωτικούς, με επακόλουθο τον υποβιβασμό της χώρας μας, από εκείνης μεσαίων εισοδημάτων, σε χώρα χαμηλότατων απολαβών, με τεράστιες κοινωνικές και εθνικές ακόμη επιπτώσεις, οι οποίες με βεβαιότητα οδηγούν σε αποδόμηση της κοινωνίας και σε καταστάσεις εκρηκτικές. Από την άλλη μεριά, η δικαιοσύνη μας, απ’ όλους τους θεσμούς, έχει παράδοση αξιομνημόνευτη, με έντονα τα στοιχεία της αρετής και της χρηστότητας και με στερρή τη βούληση της πλειονότητας των δικαστών, στις χαλεπές περιστάσεις των τελευταίων δεκαετιών, να παραμείνει ο θεσμός αυτός, όρθιος και υπερήφανος. Αλλωστε και κατά την αρχαία φιλοσοφία, η δικαιοσύνη περικλειόταν μέσα στις τέσσαρες θεμελιώδεις αρχές της. Ασχετα δε από τα δίκαια αιτήματα της “απεργίας” των δικαστών-που δεν αποκλείεται να αποκληθεί και ιστορική-οι οποίοι σε ύψιστο βαθμό αποδείχθησαν ανώτεροι χρημάτων (ας μη ξεχνάμε ότι για μακριές χρονικές περιόδους στο παρελθόν, οι απολαβές τους βρισκόταν, λίγο πριν την πείνα), όταν συνειδήσεις κορυφαίων κρατικών αξιωματούχων βεβαιώθηκαν ως θετικές χρηματικών διατιμήσεων, η συμπεριφορά τους στη διανυόμενη απεργία, βρίσκεται αντιμέτωπη προς τη ρητή διάταξη του άρθρου 23 παρ. 2 του Συντάγματος, που ορίζει ότι «Απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς», για την οποία, είναι ολοφάνερο ότι δεν αφέθηκε χώρος για ενάντια ερμηνευτική γνώμη ή ακόμη και για συναφή προσπάθεια, που να δικαιολογεί την από προφανή σκοπιμότητα και συμφεροντολογικές ταλαντεύσεις για ίδιον όφελος, αντίστοιχη περικοπή του παραπάνω χαιρετισμού του εν λόγω προέδρου του συλλόγου μας. Εκτός των ορίων της πραγματικότητας και της λογικής, αξιολογείται και η με την μορφή προσδοκίας, διατύπωση αισιοδοξίας του, ως προς την υπέρβαση της επαγγελματικής κρίσης των δικηγόρων, η οποία, εν τούτοις, φαίνεται να μη διεισδύει στα αίτια της και έτσι η πρόγνωση αυτή να αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να επαληθευθεί. Είναι αδιαμφισβήτητο, ότι η κατάσταση στην απονομή της δικαιοσύνης, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τη γραμμή της αρνησιδικίας, με την πρωτοφανή σώρευση όγκου αδίκαστων αστικών και ποινικών δικογραφιών, γεγονός που οφείλεται, μεταξύ των άλλων και στις δίχως συγκρατημό, απεργίες των δικηγόρων, που πραγματοποήθηκαν μόνο και μόνο για εξυπηρέτηση συνδικαλιστικών αναγκών και κομματικών σκοπιμοτήτων, που απεμάκρυναν για πάντα τους ενδιαφερόμενους πελάτες από τις δικαστικές αίθουσες και παρεπομένως κατέστησαν χωρίς αξία και χρησιμότητα τις υπηρεσίες των δικηγόρων.  Διότι ο συνδικαλισμός αποτελεί ζωτικό και ωφέλιμο παράγοντα της κοινωνικής δραστηριότητας, που μπορεί αφενός να συντελέσει στην κοινωνική πρόοδο και συνοχή και αφετέρου να συμμετάσχει ακόμη και στη δημιουργία πλούτου, αν οι συνθήκες είναι πρόσφορες, όταν πρόκειται για συνδικαλισμό υπεύθυνο, ο οποίος σε κάθε περίπτωση διαλέγεται εξαντλητικά και με ρεαλιστικές αξιώσεις, χρησιμοποιείται δε πάντοτε η απεργία ως ύστατο μέσο και μόνο για να επιδιωχθούν τα συμφέροντα των μελών του και τίποτα άλλο και όχι για να επιτευχθούν, στρεβλά, αλλότριοι σκοποί και στόχοι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και εν γένει οι συνδικαλιστές, με τις συμπεριφορές τους, κινούνται σταθερά προς την αντίθετη προς τα παραπάνω κατεύθυνση, ώστε αδέκαστα απέκτησαν τα χαρακτηριστικά των “χαλαστήδων” της κοινωνίας, με άμεση συνέπεια, η ευθύνη τους, υλικά και ηθικά, να είναι τεράστια. Με υπόληψη Στέφανος Ι. Στεφανίδης»