Η παρέλαση της 7ης Μαρτίου, μια άλλη προσέγγιση

Γράφει ο αρχιτέκτονας - μηχανικός Αγαπητός Ξάνθης Σε τοπική εφημερίδα με πηγαίο τίτλο «Δε θα συμμετάσχουν στην παρέλαση της 7ης Μαρτίου», η Γ.Σ των Πολιτιστικών Συλλόγων της Ρόδου με κύριο θέμα την αντίδραση κατά των μέτρων που θίγουν την αξιοπρέπεια τους αποφάσισε μεταξύ άλλων, στην παρέλαση της 7ης Μαρτίου δεν θα πάρουν μέρος αλλά θα παραστούν διαμαρτυρόμενοι. Μια απόφαση που με εξέπληξε και δημιούργησε ερωτηματικά. Ανιχνεύω την λέξη Πολιτισμός: «Η πολιτισμική ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους, διαιρούμενη γεωγραφικά, είναι η πολιτιστική δράση (υλικά και πνευματικά έργα, δραστηριότητες και έθιμα) και η πνευματική καλλιέργεια ή «culture» (αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική, εκλέπτυνση συμπεριφοράς) που συνιστάμενα διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων κατά τόπους. Ένας πολιτισμός δεν έχει απαραίτητα τοπικό χαρακτήρα. Μπορεί να διαχέεται γεωγραφικά και με άλλα κοινωνικά κριτήρια που του δίνουν ταυτότητα, όπως η φυλή, η εθνικότητα, η θρησκεία, η γλώσσα, η μόδα ή κάποιος άλλος παράγοντας κοινωνικής συνοχής». «Ο πολιτισμός ως αντιστοίχιση της λέξης culture/kultur διαχωρίζεται στην στενότερη έννοια του όρου και την πιο ευρεία, ανθρωπολογική του έννοια. Σύμφωνα με την δήλωση της Mondiacult, της παγκόσμιας συνόδου για την πολιτιστική πολιτική (politique culturelle) που διοργανώθηκε το 1982 στο Μεξικό: « Με την ευρεία του έννοια ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει σήμερα το σύνολο των διαφοροποιών στοιχείων, πνευματικών και υλικών, διανοητικών και συναισθηματικών που χαρακτηρίζουν μία κοινωνία ή μία κοινωνική ομάδα. Συμπεριλαμβάνει, εκτός των γραμμάτων και των τεχνών, τον τρόπο ζωής, τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, το σύστημα αξιών, τις παραδόσεις και τα δόγματα. [...] Με την στενή του έννοια εννοεί κυρίως το σύνολο των αξιών καθώς και τις γνωστικές και αισθητικές συνήθειες μίας κοινότητας και υπό αυτό το πρίσμα περιλαμβάνει την πολιτιστική κληρονομιά, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τα κινήματα σκέψης.» Συνεπώς εμφανίζεται μια σύγχυση με το γενικότερο σκοπό των συγκεκριμένων Πολιτιστικών Συλλόγων με την συγκεκριμένη Απόφαση. Δεν μπορούμε να μιλάμε για αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική, εκλέπτυνση συμπεριφοράς, πολιτιστική κληρονομιά, τέχνες, λογοτεχνία και κινήματα σκέψης και από την άλλη να προβάλουμε την οικονομίστικη άποψη. Δεν είναι δυνατό ένα πατριωτικό γεγονός να σύρεται στους συρμούς της δικαιολογημένης αγανάκτησης Εκτιμώ ότι εκδηλώσεις που είναι συνδεδεμένες με την ιστορία του τόπου, δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται για γεγονότα «μνημονιακού» χαρακτήρα. Οφείλουμε να αφήσουμε έξω από τους εθνικούς συμβολισμούς, πράξεις που έχουν την όσμωση της πολιτικής οικονομίας και όχι της εθνικής ανάτασης. Ο καθείς οφείλει να διαχειριστεί τις κρίσιμες ημέρες που περνάει η χώρα μας με υπευθυνότητα και οραματικότητα και όχι με κοντόφθαλμη προσέγγιση. Οι ανατροπές δεν έρχονται με διαμαρτυρίες σε ημέρες εθνικής μνήμης και σεβασμού αλλά μέσα από αγώνες κοιτάζοντας πρώτα τον εαυτό μας γιατί ενεργός πολίτης είναι αυτός που δεν διαχωρίζει τη σκέψη από την δράση, τα δικαιώματα του από τις υποχρεώσεις του. Είναι αλήθεια πως η εποχή μας μαστίζεται από εκπτώσεις θεσμών, χρεοκοπίες ιδεολογιών, κατεδαφίσεις συστημάτων και συμβόλων, λαθροχειρίες σ΄ όλα τα επίπεδα, κρίσεις σε όλους τους τομείς. Η καλόπιστη κριτική, η γόνιμη διαφωνία, η σοβαρή αμφισβήτηση, η καυστική στηλίτευση αυτών των μικροβίων αποτελούν υγιείς και επιβαλλόμενες αντιδράσεις. Οι κρίσεις και οι κατεδαφίσεις οφείλουν να έχουν θεμέλιο την απολάκτιση των «κακών εχόντων» και την υποκατάσταση τους με τα «καλά και δέοντα», το διαφωτισμό του “νέου” πολιτισμού με την λαμπερή παρουσία του σήμερα για την επιτυχία του αύριο. Και απόμακρες (οι κρίσεις και οι κατεδαφίσεις) από συγκυρίες, από συμβιβασμούς και ματαιοδοξίες. Γιατί Πολιτισμός είναι μια αποδελτίωση του παρόντος και μια πρόταση προς το μέλλον.