Τα δάση μας καίγονται και εμείς τραγουδάμε

Η περίοδος του καλοκαιριού είναι για πολλούς από σας και για μένα προσωπικά περίοδος μελαγχολίας. Δεν τολμώ να ανοίξω την τηλεόραση διότι σίγουρα το πρώτο θέμα είναι ποια περιοχή της χώρας μας καίγεται και αν κατορθώνουμε να μην καιγόμαστε εκείνη την ημέρα, σίγουρα καίγεται κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη μας, του δικού μας κόσμου δηλαδή. Διότι το περιβάλλον και το δικαίωμα ζωής ανήκει σ`όλους του ανθρώπους ανεξάρτητα από τόπο, χρώμα και φυλή και το δικαίωμα αυτό είναι πρόσκαιρο όσο πρόσκαιρη είναι και η ζωή. Λες και τα τελευταία χρόνια έχουμε όλοι βαλθεί να επισπεύσουμε το τέλος του πλανήτη μας, λες και έχουμε καταληφθεί από αίσθημα απογοήτευσης και απαισιοδοξίας και θέλουμε να επιφέρουμε το τέλος της ζωής, δικαίωμα βέβαια που δεν μας ανήκει και η συμπεριφορά μας προς την κατεύθυνση αυτή αποτελεί αναντίρρητα εγκληματική πράξη. Ας αφήσουμε δε κατά μέρος τις κυβερνήσεις των ισχυρών που αρνούνται την υπογραφή συμφώνων που στοχεύουν στην προστασία του περιβάλλοντος και ας έρθουμε λίγο στα δικά μας και στο τι κάνουμε εμείς, ο καθένας από μας, για την προστασία του περιβάλλοντος, της ίδιας της ζωής της δικής μας και των απογόνων μας. Το παρήγορο ήταν ότι μετά την ολέθρια την βιβλική θάλεγα καταστροφή της Πάρνηθας, κινητοποιήθηκαν πολίτες διαδηλώνοντας την ευαισθησία τους προς τα δάση και εν γένει το περιβάλλον, ζητώντας παράλληλα την λήψη ουσιαστικών μέτρων προστασίας τους. Το ανησυχητικό για μένα ήταν ότι δεν κινητοποιήθησαν οι συνδικαλιστικές ενώσεις για ένα τόσο σοβαρό και στην κυριολεξία φλέγον θέμα, όπως έπραξαν με τα δομημένα ή αναδομημένα ομόλογα, όπου εκήρυτταν πανελλήνιες απεργίες. Το ανησυχητικό είναι επίσης ότι κανένας δεν βρέθηκε από τους κυβερνώντες να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί για την μη πρόληψη ή την καταστολή των πυρκαγιών ή τουλάχιστον μερικών απ`αυτές. Διότι το να διακηρύττεις ότι οι καμένες περιοχές εκηρύχθησαν άμεσα αναδασωτέες, δεν είναι τίποτα περισσότερο απ`ότι επιτάσσει το Σύνταγμα και ορίζει ο νόμος δηλαδή και να`θελες δεν μπορείς να πράξεις διαφορετικά. Το ανησυχητικό είναι επίσης ότι ποτέ στα σοβαρά δεν εσυζητήθησαν και δεν ελήφθησαν τα αναγκαία μέτρα για την πρόληψη των πυρκαγιών. Τα απλά εκείνα μέτρα τα οποία υπαγορεύει ο κοινός ανθρώπινος νους και δεν είναι άλλα από τον διορισμό ανθρώπων αν όχι μονίμων τουλάχιστο εποχιακών, οι οποίοι δεν θα`χουν άλλη δουλειά από το να περιπολούν στα δάση νύχτα μέρα, «διότι ο φόβος φυλάει τα έρημα» όπως λέει και η λαϊκή σοφία. Το ανησυχητικό είναι επίσης ότι όχι απλώς ξοδεύονται αλλά κυριολεκτικά σπαταλώνται χρήματα για άλλους σκοπούς, πολλές φορές επωνομαζόμενους πολιτιστικούς και ελάχιστα ξοδεύονται για την προστασία αυτού του έρημου περιβάλλοντος. Το ανησυχητικό είναι ότι η Αντιπολίτευση γενικά πέραν από τον καταλογισμό των ευθυνών στην Κυβέρνηση και τους χαρακτηρισμούς περί ανικάνων και απόντων, δεν επρόσφερε κάτι το ουσιαστικό στο πρόβλημα που απειλεί την ίδια την ύπαρξή μας. Το πολύ ανησυχητικό είναι επίσης κατά την γνώμη μου, εκείνη η αποστροφή του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ως προς το σώμα των Αγροφυλάκων το οποίο επανέφερε και επανασύστησε η Κυβέρνηση, αναλαμβάνοντας και πάλιν την προσωπική του δέσμευση ότι όταν εκλεγεί Πρωθυπουργός θα το καταργήσει. Τώρα το πότε και αν αυτό συμβεί ποτέ, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Το ανησυχητικό είναι ότι αντί η αντιπολίτευση να ζητήσει να επεκταθούν οι αρμοδιότητες, αλλά και ο αριθμός των αγροφυλάκων και να καταστούν στην πραγματικότητα άγγελοιφύλακες της υπαίθρου και του περιβάλλοντος, ζήτησε την κατάργησή τους. Το πρόβλημα εστιάζεται στο ποιος θα τους διορίσει και ποιος θα πάρει τις ψήφους. Το ανησυχητικό είναι ότι η Αντιπολίτευση δεν έχει λόγο στην απραξία, ανικανότητα ή αδράνεια της Κυβέρνησης, αλλά έχει μόνο τον αντιπολιτευτικό λόγο και μάλιστα τον παρωχημένο «περί δεξιάς του 60». Το κράτος και οι κοινωνίες δεν χτίζονται και δεν βελτιώνονται με τον στείρο λόγο και τα κατηγορώ, αλλά μόνο με την πρόταση και την θέση, η οποία συγκρινόμενη με τις κυβερνητικές θέσεις, θα καταδείξει την διαφορά και θα πείσει την πλειοψηφία των πολιτών, ότι υπάρχει εναλλακτική πρόταση και μάλιστα σαφώς βελτιωμένη. Με τα περί προσωπικών δεσμεύσεων και προσωπικών επιθέσεων και ύβρεων, δεν πείθονται οι πολίτες περί του αντιθέτου, όταν μάλιστα τα προσωπικά διαμετρήματα δεν προσφέρονται για παρόμοιες αναμετρήσεις. Εκείνο που πείθει είναι ο σοβαρός και δημιουργικός λόγος ότι μπορεί να γίνουν κάποια πράγματα περισσότερα απ`όσα πράττει ή δεν πράττει η σημερινή Κυβέρνηση και ο οποίος λόγος δεν υπάρχει. Η γενική εντύπωση η οποία επικρατεί είναι ότι στην απραγία ή την «Νιρβάνα» της σημερινής Κυβέρνησης, η αντιπολίτευση παραθέτει την ουσιαστική ανυπαρξία της. Είναι όμως παρήγορο ότι μετά τις καταστροφές ή τις συμφορές που έχουμε υποστεί από τις πυρκαγιές επί τέλους σήμερα διάβασα ότι η Κυβέρνηση για την προστασία των δασών θα διορίσει φύλακες οι οποίοι θα περιπολούν μέσα στα δάση και μάλιστα σε 24ωρη βάση. Παρήγορο επίσης είναι ότι εδώ στο νησί μας η ένωση Δήμων και Κοινοτήτων έχει από καιρό ευαισθητοποιηθεί στο θέμα της προστασίας των δασών και έχει προβεί στην αγορά οχημάτων για την κατάσβεση των πυρκαγιών οι οποίες ευτυχώς έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Παρήγορο είναι επίσης ότι έχει απαγορευθεί η είσοδος στα δάση με οχήματα από την δύση του ηλίου και μετά. Αν όμως υπήρχαν παράλληλα και περιπολίες δεν θα καιγόταν πριν μερικά χρόνια η μία πλευρά του Φιλερήμου. Καλό είναι επίσης το καθένα Δημοτικό Συμβούλιο να΄χει την ευθύνη της περιφρούρησης των δασών που βρίσκονται στα διοικητικά του όρια και να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας τους. Αντί σε πολλές περιπτώσεις να στιβάζονται οι διοικητικοί υπάλληλοι ο ένας πάνω στον άλλο, είναι απείρως προτιμότερο να προσλαμβάνονται υπάλληλοι οι οποίοι θα περιπολούν και θα προστατεύουν τα δάση από κάθε εκούσιο ή ακούσιο εμπρηστή. Αν δεν υπάρχει ο φόβος και η γνώση ότι τα δάση μας φυλάγονται, δεν μπορεί να περιοριστεί το φαινόμενο, αλλά κάθε χρόνο θα επαναλαμβανόμαστε μόνο στα λόγια και λόγια και λόγια χωρίς έργα είναι κάτω από το μηδέν. Θυμάμαι σε εποχές που για πολλούς και διαφόρους λόγους δεν υπήρχαν τόσο πολλές πυρκαγιές, ότι το καλοκαίρι η κάθε Κοινότητα όριζε σε ημερήσια βάση φύλακες των δασών, οι οποίοι από κάποιο παρατηρητήριο παρακολουθούσαν αν σε κάποιο σημείο εκδηλωνόταν πυρκαγιά να ειδοποιήσουν άμεσα προκειμένου να κατασβεστεί εν τη γενέσει της. Σήμερα βέβαια δεν είναι και τόσο εύκολη η εξεύρεση εθελοντών, όμως οι οικονομικές δυνατότητες των Δήμων αντέχουν. Αντί να κατασκευάζονται έργα πολλές φορές ανούσια, όπως έχει συμβεί με πλατείες που αντί να αναπλασθούν στην ουσία έχουν κακοποιηθεί, να διατίθενται χρήματα για την προστασία ενός τόσο πολύτιμου αγαθού όπως είναι το περιβάλλον. Η προστασία των δασών δεν είναι μόνο υπόθεση του Κράτους και της Κυβέρνησης είτε αυτή είναι ανίκανη είτε ικανή, είναι υπόθεση όλων μας και είναι χρέος μας στις επερχόμενες γενεές. Ως εκ τούτου «εμπιμπραμένων των δασών μας» αντί να άδωμεν, κάποτε θα πρέπει επί τέλους να προβληματιστούμε και να λάβουμε ουσιαστικά μέτρα για να περισώσουμε ότι υπόλοιπο έχει απομείνει. Διαφορετικά θα χαθούμε όλοι μαζί με τον πλανήτη μας. Ποτέ δεν είναι αργά.