Η Γιορτή της Μητέρας στην Κρεμαστή

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Κρεμαστής τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας.

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, ο δραστήριος Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Κρεμαστής τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας, την Κυριακή 8-5-2011, στο Πνευματικό Κέντρο της όμορφης κωμόπολης. Η εκδήλωση περιελαμβάνε: Σύντομες ομιλίες της προέδρου κας Δήμητρης Τσιμέττα, της προέδρου του Συλλόγου Εικαστικών Δωδ/σου (που συμμετείχε με εκθέσεις έργων τέχνης και ζωγραφικής των μελών του) μικρές απαγγελίες ποιημάτων και 23 παιδιά της Κρεμαστής και χορευτικά δρώμενα από νερά κορίτσια - κύκνους της Σχολής χορού Κων/νας Νταλαμάγκα-Μιρόσεβιτς, που στο τέλος σχημάτισαν με καρδούλες κόκκινες στο στήθος τη φράση “Μανούλα σ’ αγαπώ”. Χαιρετισμούς και αναφορές στη Μητέρα απηύθυναν οι κ.κ. Νίκος Ζωίδης (βουλευτής Δωδ/σου), Μίκα Ιατρίδη (βουλευτής Ν.Δ.), Σωτήρης Παμπάκας (χ. Αντιπεριφερειάρχης), Δέσποινα Σώζου-Διακοσταυριανού (Αντιπεριφ.). Μάριος Κουκιάς (Δημ. Σύμβουλος μειοψ.) και ενώ παρευρέθησαν ο ιερέας Μιχαήλ Μάτσης, ο Δημοτ. Σύμβολος Τσαμπίκος Ποδιώτης, η συμβολ/φος Μαρία Πέρρου - Ζωίδη και πλήθος επώνυμων. Σημειωτέον ότι το Πνευματικό Κέντρο γέμισε ασφυκτικά, παρά την ύπαρξη κι άλλων εκδηλώσεων στη Ρόδο. Ακολούθησε η βράβευση των Μητέρων Εκπαιδευτικών της Κρεμαστής από το Σύλλογο και συγκεκριμένα της Καθηγήτριας Σούλας Τοδουλάκη και των δασκάλων Κατερίνας Δράκου, Μαρίας Βολονάκη, Μαρίας Παπαοικονόμου και Δέσποινας Γιαλλουράκη (συνταξιούχων), που συγκινημένες απεύθυναν παραινέσεις στις γυναίκες για τεκνοποιήσεις. Την εκδήλωση έκλεισαν οι απαγγελίες, ποιημάτων από τον βραβευμένο λογοτέχνη κ. Σπύρο Κατσούρη και την ποιήτρια - ζωγράφο κα Τζένη Δανιηλίδου. Τα μέλη του Συλλόγου Γυναικών Κρεμαστής προσέφεραν κόκκινα γαρύφαλλα σ’ όλες τις γυναίκες που παρευρέθησαν στο Πνευματικό Κέντρο καθώς και γλυκά, εδέσματα και αναψυκτικά σ’ όλο τον κόσμο. Η ΜΑΝΑ Τ’ όνομά σου, ω μάνα, φωνάζουν και χιλιάδες παιδιά σε δοξάζουν γιατί ξέρουν αγάπη τους δίνεις και στο δάκρυ τους, δάκρυα χύνεις. Συ, στ’ αρρώτου παιδιού σου την κλίνη μια στιγμή η ματιά σου δεν κλείνει. Και στον πόνο του, πρώτη πονάς, και στο γέλιο του πάλιν γελάς. Κι αν στα ξένα θα είν’ το παιδί σου, κάθε βράδυ μιλάς μοναχή σου.. κι αγωνία σου πνίγει στα στήθεια και ζητάς του Θεού την βοήθεια. Παναγιά και Χριστός να το βλέπουν και οι άγιοι με φως να το σκέπουν ώσπου νάρθη ξανά στην πατρίδα, να σου φέρει χαρά και ελπίδα. Δίχως μάνας αγάπη-στοργή, δεν στεργιώνει παιδί στην οργή και σου κόσμου την βία κι απάτη τούτης γης, σ’ όλα μήκη και πλάτη. Μάνα, είσαι το φως της ζωής μου κι ουρανός φωτεινός της ψυχής μου. Μη μου φύγης ποτέ μια στιγμή μη στο στήθος μου έρθουν λυγμοί. Να μπορούσε ο θεός να σου δώση στη ζωή σου, ζωή άλλη τόση! Και εγώ να μπορούσα απ’ τον Χάρο την ψυχή σου με βία να πάρω, όταν έρθη με στόμα θηρίου, να σου κόψη το νήμα του βίου. Ω, μητέρα! Σε ύμνησαν τόσοι ποιητές! Συγγραφείς πια, καμπόσοι. Τι μπορώ άλλο ‘γω να προσφέρω, πλην στα χείλη σιγά να προφέρω: Σ’ αγαπώ, μητερούλα γλυκειά μου! Σ’ αγαπώ! Το φωνάζ’ η καρδιά μου. ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ (Σπύρος Δρ. Κατσούρης)