Φίλιππος Ζάχαρης: Κομματικός οργασμός και χαλκευμένη προπαγάνδα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Φίλιππος Ζάχαρης
zachfil64@gmail.com

Αυτό που δεν μπορούν να κάνουν τα κόμματα είναι να πείσουν τον μέσο πολίτη πως μπορούν τάχα να υλοποιήσουν τις εξαγγελίες τους ως πιθανή αυριανή κυβέρνηση, και ότι με κάθε τίμημα θα θυσιάσουν το κάθε τι προκειμένου να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των πολιτών. Τα κόμματα – και δεν πρέπει αυτό να θεωρηθεί ισοπεδωτική γενίκευση – δίνουν από μόνα τους το δικαίωμα να μην τα εμπιστεύεται μεγάλο μέρος των πολιτών, πολύ απλά, γιατί όσα από αυτά έχουν πάρει την εξουσία, πράττουν ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που πρεσβεύουν.

Σε εποχές όπου οι ιδεολογίες έχουν χρεοκοπήσει και δεν περισσεύει το παραμικρό για να πεις πως κάποιοι έχουν ακόμη την εντιμότητα να τάζουν ανεξαρτήτως αν δεν υλοποιούν ποτέ και τίποτε, σε περιόδους όπου το κάθε τι μετριέται ανάλογα με την υλική αξία και το κέρδος που αποφέρει, σε έναν κόσμο που ο καθένας διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι δεν ανήκει, σε σημείο να αναρωτιέσαι ποιοι είναι άραγε αυτοί που συνθέτουν το τοπίο της ακατανόητης καθημερινότητας επειδή ακριβώς και μπορούν να κοιτούν από την κλειδαρότρυπα και να κρύβονται λίγο πριν τους ανακαλύψεις, κάθε τι που λέγεται, λανσάρεται με την κατάλληλη κομματική φραστική γαρνιτούρα.

Θεωρείται κατάκτηση αυτή, μια σοφή πλαγιοκόπηση από αυτές που γνωρίζουν πολύ καλά τα κόμματα λόγω του εκάστοτε πονηρού μάρκετινγκ. Τα κόμματα που απαρτίζονται από πολίτες θεωρούν πως για το κατάντημα της οικονομίας, των θλιβερών ημερομισθίων και της ακατάσχετης ανεργίας δεν ευθύνονται αυτά, πως από τα βουλευτικά έδρανα κατέθεσαν μυριάδες σχετικές επερωτήσεις και έκαναν δημόσιες παρεμβάσεις είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.

Οι παρεμβάσεις αυτές θεωρείται πως κάθε φορά είναι καταλυτικές, ενίοτε δε και οι πιο κατάλληλες. Τα κόμματα της δεξιάς και της αριστεράς έχουν το τακτικιστικό πλεονέκτημα να αυτοβαυκαλίζονται λίγο πριν την εκάστοτε εκλογική αναμέτρηση. Δεν λείπει κάτι κάθε φορά – τουναντίον όλα επαναλαμβάνονται με θαυμαστή λεπτομέρεια, λες και ο τοποτηρητής έχει προσχεδιάσει το εκλογικό μοτίβο ώστε όλα να είναι στην εντέλεια και να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι.

Τι αλλάζει σε τούτο το τοπίο; Οι μετέχοντες και οι υποψήφιοι, τα νέα πρόσωπα και η δυναμική τους, το μέγεθος της φιλοδοξίας, ο παλμός της ψήφου, σε μια εποχή από κάθε άποψη κενή και προπαντός χωρίς διερώτηση.
Τα πλάνα είναι γνωστά, η Ευρώπη αναμένει την άσκηση νέων πολιτικών μετά την ψηφοφορία, όλοι λίγο – πολύ αισθάνονται ότι με την ψήφο τους διαμορφώνουν το τοπίο στην Ευρώπη, μια Ευρώπη που αγκομαχά από επικίνδυνες αμφισβητήσεις προερχόμενες από αυταρχικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα που από ένα σημείο και μετά γίνονται μόδα ως εχθροί της δημοκρατίας.

Όμως, τα κόμματα και δη τα αριστερά, δεν τα ενδιαφέρει η κατάληξη της Ευρώπης, δεν αισθάνονται τον παραμικρό κίνδυνο, η «καθοδήγηση» είναι γνωστή, το ίδιο όπως και η προπαγάνδα.
Περισσότερο ενδιαφέρει ο πολυπόθητος μισθός με την παρουσία στο ευρωκοινοβούλιο, η μεγάλη δόξα της παρέλασης στα ευρωπαϊκά σαλόνια, άσχετα αν αυτά δεν τα πολυσυμπαθούν στην θεωρία.

Τι λένε π.χ τα αριστερά κόμματα; Να προστατευθούν οι Παλαιστίνιοι και να μην στοχοποιείται το Ιράν, να μην επεκτείνεται το ΝΑΤΟ και να μην προετοιμάζεται ευρωπαϊκός στρατός, όλο το ενδιαφέρον εστιάζεται δήθεν στο προσφυγικό, άλλωστε αυτό είναι και δεξιά πολιτική ταυτόχρονα αν εξαιρέσεις την προσφυγή στη λογική των επαναπροωθήσεων. Η δεξιά, από την άλλη, πότε ερωτοτροπεί με την ακροδεξιά και πότε κρατά αποστάσεις, γιατί δεν συμφέρει κανέναν να ταυτίζεται με την Λεπέν, τον Ορμπάν και τη Μελόνι. Το κέρδος λοιπόν αποκομίζεται από την ακροδεξιά και όπως έχετε όλοι καταλάβει, δεν ξεφύτρωσε ένα πρωινό.

Η κατάληξη της Ευρώπης αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, μετά και τις απειλές Πούτιν, αλλά και τις μερκετίστικες εμμονές της αριστεράς για το NATO και την ΕΕ. Επειδή όμως «κοντός ψαλμός αλληλούια», ας παραμείνουμε στους τακτικισμούς των κομμάτων που εντείνονται λόγω των επικείμενων Ευρωεκλογών.

Η στρατηγική τους λοιπόν είναι ξεκάθαρη: περισσότεροι ψήφοι, περισσότερος παλμός, κατάκτηση θέσεων και εδράνων στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν νομίζω ότι η δεξαμενή των ψηφοφόρων μπορεί να χρησιμεύσει και για κάτι άλλο. Αν υπήρχε άλλη στόχευση πέραν της στενά κομματικής, θα θίγονταν κυρίως τα θέματα που αφορούν την ίδια την Ευρώπη και πρωτίστως τη ρωσική απειλή που καραδοκεί για το επόμενο λάθος.

Δεξιά, αριστερά και σοσιαλδημοκρατία δεν έχουν και μεγάλη απόκλιση στην πολιτική τους τοποθέτηση. Τα κόμματα συνεχίζουν να κάνουν καλά αυτό που ξέρουν, είτε πρόκειται για Ευρωεκλογές, είτε Εθνικές εκλογές. Οι πολίτες απλά πριμοδοτούν ουσιαστικά ξεπερασμένες και πρωτίστως συντηρητικές πολιτικές, μιας και δεν θίγουν βαθιά θέματα, όπως η δημοκρατία και η ισονομία. Από αυτή την άποψη, δεν περιμένει κανείς και τίποτε. Η δε αποχή – συνειδητή ή μη – θα εξακολουθεί να υποδεικνύει ένα σοβαρό ποσοστό αμφισβήτησης των κοινωνιών που ζούμε.

Και η αποχή αυτή θα είναι μια ακόμη ηχηρή απάντηση στην υφιστάμενη ψευδεπίγραφη δημοκρατία, στις εξαπατητικές αριστερές εξαγγελίες αλλά και στο λεγόμενο αντι-δυτικό μπλόκ όπου πρωτοστατούν από κοινού αριστερά και ακροδεξιά, είτε με την «ουδετερότητα» και σιωπή στο Ουκρανικό ζήτημα και τραγωδία, είτε με την ανοχή ή την ευθεία υποστήριξη στον ρωσικό επεκτατισμό και την κινέζικη επέλαση.

Τα κόμματα, εν κατακλείδι, ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους, την προπαγάνδα και την διπροσωπία. Η αποδοκιμασία σε όλα αυτά τινί τρόπω, αποτελεί τον ύστατο φόρο τιμής στο χαμένο ιδεολογικό πρόσημο.
Γιατί δεν υπάρχουν προοδευτικοί και συντηρητικοί πια. Υπάρχουν επαγγελματίες κλειδοκράτορες μιας εποχής που σύρεται στον αυταρχισμό και την μισαλλοδοξία. Με αμέτρητους πρωταγωνιστές και κομπάρσους της εκάστοτε κομματικής σαπουνόπερας.